വൈഖരി

വര്‍ണ്ണ ശകലങ്ങള്‍

2011-11-18T22:34:00.005+05:30

ചുറ്റും കാണുന്ന കാഴ്ച്ചകള് , അലസനിമിഷങ്ങളില്‍ മനസ്സിലുണരുന്ന ചിന്തകള്‍ എല്ലാം അപ്പപ്പോള്‍ താളില്‍ പകര്‍ന്നപ്പോള്‍:

1. പെയ്തു തോര്‍ന്ന മഴയില്‍ കുളിച്ചു തുവര്‍ത്തി തിളങ്ങുന്ന പച്ചപ്പട്ടു പരവതാനിയില്‍ അങ്ങിങ്ങായി കൊളുത്തി വെച്ച കൊച്ചു ചിരാതുകള്‍ പോലെ മഞ്ഞ പൂക്കള്‍ വിടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നു...

2. ജനലില്‍ക്കൂടി നോക്കുമ്പോള്‍ ചുറ്റുപാടും തളിര്‍ത്തും പൂത്തും നില്‍ക്കുന്ന മരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ രണ്ടു മരങ്ങള്‍ മാത്രം ഉണങ്ങി പൊട്ടിത്തെറിച്ച് അവശേഷിച്ച കായ്ത്തൊണ്ടുകളും പേറി നിര്‍ജീവമായി നില്‍ക്കുന്നതെന്തേ എന്ന ആശ്ചര്യത്തിലായിരുന്നു ഞാന്‍. ഹാവൂ!അവയിലും കുഞ്ഞുതളിരുകള്‍ കൂമ്പി വരുവാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

3. പടഹ ഘോഷ്ങ്ങളില്ല, മിന്നല്പിണരുകളില്ല, മഴ നൂലുകള്‍ മാനത്തു നിന്നും പൊഴിയുന്നു.

4. മൂന്നു കിളികള്‍ ഒത്തൊരുന്മിച്ചു

ധാന്യ മണികള്‍

ഒന്നൊന്നായി കൊത്തിയെടുത്തു

തത്തി തത്തി പാറിയിറങ്ങി

5. അച്ചടക്കത്തോടുകൂടിയും , വരിതെറ്റാതെയും , ഭാരം ചുമന്നും. എതിരെ വരുന്നവരോടു കുശലം പറഞ്ഞും ധൃതിയില്‍ ദൂരേ ദൂരേക്കു...

6. ശാന്തമായി പരന്നു കിടക്കുന്ന വിണ്‍കടലില്‍ തോണിക്കാരനില്ലാതെ അലസം നീങ്ങുന്ന ഒരു വെണ്മുകില്‍ തോണി.

7. മന്ദ്രമധുരമായി ശ്രുതിശുദ്ധമായി ത്രിസ്ഥാനങ്ങളില്‍ തൊട്ടു ഓംകാരധ്വനി ഒഴുകിപരക്കുന്നു.

8. സാന്ധ്യാകാശം സിന്ദ്ദൂരച്ഛവി പൂണ്ടുനില്‍ക്കുന്നു. ഗേറ്റിനുമുകളിലെ കമ്പിയില്‍ നാലഞ്ചു കുഞ്ഞിപ്പക്ഷികള്‍ പലവഴിയായി പറന്നെത്തി. തമ്മില്‍ എന്തൊക്കെയോ പറയാന്‍ തുടങ്ങി. അന്നത്തെ അനുഭവങ്ങള്‍ പങ്കുവെക്കുകയാണോ?അതിലൊന്നു പെട്ടെന്നുഒരു നിമിഷം മൌനമായി ഇരുന്നു വേഗത്തില്‍ പറന്നു പോയി. കൂട്ടില്‍ തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുമക്കളെ ഓര്‍ത്തിരിക്കാം.

9. ഉമ്മറത്തു തൂക്കിയ കുടമണി കിലുങ്ങിയപ്പോള്‍ അതിഥിയാരെന്നു അറിയാന്‍ ഓടിച്ചെന്നു. വിശിഷ്ടാതിഥി തന്നെ. നിറപ്പകിട്ടും നീളന്‍ വാലുമുള്ള സുന്ദരന്‍ കിളി ജിജ്ഞാസയോടെ മണിനാക്കില്‍ കെട്ടിയ ചരടു കൊക്കുകൊണ്ടാഞ്ഞു വലിക്കുകയാണു.

10. ജനിച്ചനിമിഷം മുതല്‍ വേര്‍പിരിയാത്ത കൂട്ടുകാരി! എനിക്കു ചുറ്റും വലയം തീര്‍ത്തു അലയാനാണല്ലോ നിന്റ്റെ നിയോഗം. എന്നിലെ ചൈതന്യം നശിച്ചാല്‍ , തിരി കെട്ടാല്‍ നിനക്കു മോചനമായി.

ഒരുകുട്ടിപ്പാട്ട്

2011-10-21T10:48:00.004+05:30

പച്ചിലച്ചാറ്ത്തിന്നിടയില്‍ മിന്നും

വെള്ളിപ്പൂക്കള്‍ കൊഴിഞ്ഞല്ലോ

ചില്ലകള്‍തോറും നീളന്‍ കായകള്‍

തോരണമണിഞ്ഞു നില്‍പ്പല്ലോ

പിന്മുറ്റത്താ മരവും നോക്കി

നിശ്ചലയായി ഇരിപ്പൂ ഞാന്‍

തത്തി തത്തിയടുത്തെത്തീ കലപില-

ചിലച്ചൊരു കിളിപ്പൈതല്‍

എന്തേയിങ്ങനെ ഇരിപ്പൂ മൌനം

മാനവും നോക്കി കിളീയാരാഞ്ഞു

കൌതുകമോടെ സ്വാഗതമോതി

നിര്‍ഭയമണയും കിളിയോടായ് ഞാന്‍

ഒരുപിടി ധാന്യം കയ്യിലെടുത്തു

കിളിക്കുമുന്നില്‍ വിതറീ ഞാന്‍

മണികളോരോന്നായ് കൊത്തിയെടുത്തു

ചാരത്തെത്തീ കിളീക്കുഞ്ഞു

നന്ദിയെഴുന്നൊരു മിഴികളുയറ്ത്തി

യാത്ര പറഞ്ഞു കിളിക്കുഞ്ഞു

നേരം മങ്ങീ സന്ധ്യയണഞ്ഞൂ

നാളെക്കാണാമെന്നോതീ

വന്നതുപോലേ മന്ദം മന്ദം

വാനിലുയറ്ന്നൂ കിളിക്കുഞ്ഞു!

ദാഹജലം

2010-11-12T21:26:00.001+05:30

ശുഷ്കിച്ചു നീണ്ടൂള്ള കൈകള്‍ വിരിച്ചു

ദാഹാര്‍ത്തമായാലസ്യമാര്‍ന്നു മങ്ങീ

നിശ്ശബ്ദമായ്,നിര്‍വികാരമായ് നില്‍ക്കുന്നൂ

ചില്ലയൊന്നിറുന്നുവീഴുവാനൊരുങ്ങി

മൃദുസാന്ത്വനമൊന്നു കാതില്‍ മന്ദമായ്

മൊഴിയുവാനില്ലൊരു തളിര്‍ക്കുരുന്നുപോലും

ചെറുകാറ്റിലൂടെത്തും മര്‍മ്മരങ്ങളായ്

കേള്‍ക്കുവാനില്ലൊരു ചെല്ലച്ചിരിയൊച്ചയും

ഇറ്റുനീരിനായ് തേടി തലങ്ങും വിലങ്ങുമായ്

നനവറ്റ ഭൂമിയിലലയുന്നു വേരുകള്‍

അഗാധമാം ഉള്‍ത്തളങ്ങളിലെങ്ങോ

ആണ്ടൂപോയ് ധാത്ത്രിതന്‍ വാത്സല്യപീയുഷം

താതനാം കര്‍മസാക്ഷിതന്‍ കിരണങ്ങള്‍

ശിരസ്സിന്മുകളിലെരിയുന്നു ക്രുദ്ധമായ്

ക്രൂരമീദണ്ടനമെന്തിനെന്നറിയാതെ

വേപഥു പൂണ്ടു നില്‍ക്കുന്നൊരുമാമരം.

ഓണം- കാലങ്ങളിലൂടെ

2010-09-24T09:39:00.002+05:30

ഇക്കൊല്ലവും ഞങ്ങളുടെ വായനശാലയിലെ വനിതാവിഭാഗം ഓണം കേമമായി ആഘോഷിക്കുകയുണ്ടായി. വിശിഷ്ടാതിഥികളെ ക്ഷണിച്ചു. കൈകൊട്ടിക്കളി, ഓണപ്പാട്ടുകള്‍, പൂവിടല്‍ തുടങ്ങിയ പരിപാടികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. സംഘാംഗങ്ങള്‍ സ്വന്തം വീടുകളില്‍ പാകം ചെയ്തു കൊണ്ടു വന്ന ഓണവിഭവങ്ങള്‍ വിളംബിയ സദ്യയോടുകൂടിയാണ് ആഘോഷം സമാപിച്ചത്.കൂട്ടത്തില്‍ സംഘാംങ്ങളുടെ സൃഷ്ടികള്‍ ചേര്‍ത്ത് ഒരു വിശേഷാല്‍പ്രതിയും ഒരുക്കി. അതിലേക്കു എന്തെങ്കിലും ഒന്നെഴുതണമെന്ന ആവശ്യം വന്നപ്പോള്‍ എന്തു വേണം എന്ന ആലോചനയിലായി. വിഷയം ഓണം തന്നെയാകുന്നതാണ് ഭംഗി എന്ന അഭിപ്രായവും കൂടി ആയപ്പോള്‍ ഒരുചുറ്റുമതില്‍ക്കെട്ടിനുള്ളില്‍പ്പെട്ടതുപോലെയും ആയി.അങ്ങിനെ എന്‍റെ പഴയ ഓണക്കാലത്തേക്കു മനസ്സിനെ ഒന്നു പിന്നോക്കം നടത്താമെന്നു കരുതി.

എന്‍റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഓണം തീര്‍ത്തും ഒരു ഗാര്‍ഹികാഘോഷമായിരുന്നു. സമപ്രായക്കാരായ കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഒരു ഉത്സവം തന്നെയായിരിക്കും. പൂവിടല്‍, മാതേവരെ വെക്കല്‍, ഓണസദ്യ എല്ലാംപതിവാണ്. എന്‍റെ കുട്ടിക്കാലം മിക്കവാറും ഞാന്‍ ചെറിയമ്മയുടേയും കുടുംബത്തിന്‍റെ‍യും കൂടെയായിരുന്നു. അമ്മമ്മയും ഉണ്ട്. ചെറിയമ്മയ്ക്ക് പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ഞാന്‍ അവരുടെ മകള്‍ തന്നെയാണ് അന്നും ഇന്നും. ചെറിയമ്മയുടെ അഞ്ച് ആണ്മക്കള്‍ .എല്ലാവരും എന്നില്‍ താഴെ. ഒന്നാമത് മൂത്ത പെണ്‍കുട്ടി, പിന്നെ താഴെയുള്ളവരെയെല്ലാം നോക്കേണ്ട ചുമതലയും. ,കുട്ടിക്കളിയും ബഹളംവെപ്പും ഒന്നും അനുവദനീയമല്ല. എങ്കിലും സഹോദരന്മാരോടൊത്തു പൂക്കള്‍ പറിക്കാനും, പൂവിടാനും ഒക്കെ ഉത്സാഹമായി കൂടാറുണ്ട്. വിശാലമായ തൊടിയില്‍ തന്നെ ധാരാളം പൂക്കള്‍‍ ഉള്ളതുകൊണ്ടു പൂവിനു ക്ഷാമം തീരെയില്ല. ഓരോദിവസവും മാറിമാറി പല വലുപ്പത്തിലും ആകൃതിയിലും പൂവിടുന്നതു വലിയ ആഹ്ലാദമായിരുന്നു. തൃക്കാക്കരാപ്പനെ വെക്കും. ഇതിനെല്ലാം വലിയ ഉത്സാഹത്തോടെ ചെറിയമ്മയും ഒപ്പമുണ്ടാകും. സദ്യ കേമം തന്നെയാകും. വീട്ടുപണിക്ക് അകത്തും , പുറത്തും സഹായിക്കുന്നവര്‍ക്കു സദ്യ നല്‍കും. താമസം തൃപ്പൂണിത്തുറയിലായിരുന്നു. അവിടത്തെ അത്തച്ചമയ ഘോഷയാത്ര പ്രസിദ്ധമാണല്ലൊ.പടിക്കല്‍ കൂടീ കടന്നു പോകുന്ന ഘോഷയാത്ര കാണാന്‍ ഞങ്ങളും ചെന്നു നില്‍ക്കും. ഓണപ്പുടവയെപ്പറ്റി ഓര്‍മിക്കത്തക്കതായി ഒന്നുമില്ല. അമ്മമ്മയും , ചെറിയമ്മയും , ഞാനും മാത്രമാണു സ്ത്രീപ്രജകള്‍ എന്നതുകൊണ്ട് കൈകൊട്ടിക്കളിയുടേയും പ്രസക്തിയില്ല.

അച്ഛനമ്മമാരുടെ കൂടെയുള്ള ഓണം!. വളരെ വിരളമായ അവസരമായിരുന്നു അത്. പൂവിടലോ, മാതേവരെ വെക്കലോ ഒന്നും പതിവില്ല. സദ്യയും ഓണപ്പുടവയും തീര്‍ച്ചയായും ഉണ്ട്. കേരളത്തിലെ ഒരു പ്രസിദ്ധ ആയുര്‍വേദ സ്ഥാപനത്തില്‍‍ പ്രധാന വൈദ്യനായിരുന്നു എന്‍റെ അച്ഛന്‍ . വൈദ്യശാല ഇന്നത്തെയത്ര ലോകം മുഴുവന്‍ വ്യാപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല അന്ന്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വൈദ്യശാല ഞങ്ങളുടെ വീടും , ജീവനക്കാര്‍ കുടുംബാംഗങ്ങളും എന്നപോലെയാണ് കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. എല്ലാവര്‍ക്കും മുതിര്‍ന്ന കാരണവര്‍ അച്ഛന്‍ തന്നെ. എന്തെങ്കിലും കാരണം കൊണ്ടു ഓണക്കാലത്ത് നാട്ടില്‍ പോകാന്‍ കഴിയാത്ത ജീവനക്കാരേയും , അച്ഛന്‍റെ കീഴില്‍ വൈദ്യം പരിശീലിക്കുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെയും ഒക്കെ ക്ഷണിച്ചു എല്ലാവര്‍ക്കും ഓണസദ്യ നല്‍കുന്ന പതിവു ഉണ്ടായിരു ന്നു. നടപ്പുരയില്‍ ഇലകള്‍ ഇട്ട് എല്ലാവരേയും ഇരുത്തി വിഭവങ്ങള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളംബിച്ച്, തമാശകളും , പൊട്ടിച്ചിരികളുമായി ഊട്ടുന്ന അച്ഛന്‍റെ രൂപം ഇന്നും മനസ്സില്‍ സജീവമായി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. എനിക്കു ഓര്‍ക്കാന്‍ ഏറെ ഇഷ്ടമുള്ള ഓണസംകല്‍പ്പവും ഇതുതന്നെയാണ്. നിറങ്ങളും , പകിട്ടും ഒക്കെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന ആ പ്രായത്തില്‍ ഓണപ്പുടവയായി കിട്ടാറുള്ളത് ഇണപ്പുടവകളാണ്. അതില്‍ വലിയ ആവേശമൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല.

ഇന്നത്തെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ കോളേജ് ജീവിതവുമായി ആഹ്ലാദിക്കുന്ന പ്രായത്തില്‍ ഞാന്‍ വിവാഹിതയായി നാടുവിട്ടു. പിന്നീട് ഓണം ആഘോഷിക്കുന്നതിന്‍റെ മട്ടു മുഴുവന്‍ മാറി. തിരുവോണം പലപ്പോഴും പ്രവര്‍ത്തിദിവസങ്ങളിലായിരിക്കും വരുന്നത്. അപ്പോള്‍ ഏറ്റവും അടുത്ത ഒരു ഒഴിവുദിവസമായിരിക്കും ഓണം ആഘോഷിക്കുന്നത്. സദ്യയൊരുക്കി സുഹൃത്തുക്കളെയൊക്കെ വിളിച്ചു ഒന്നിച്ച് ഓണം ആഘോഷിക്കാറുണ്ട്. അന്നേക്കു ഓണം ഗൃഹാന്തരീ‍ക്ഷത്തില്‍ നിന്നും കുറേശ്ശയായി പുറത്തേക്കു കടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

പിന്നീട് ഊരുചുറ്റലൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് നാട്ടില്‍ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയപ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ ഓണം വിവാഹിതയായ മകളുടെ കൂടെയായി. സ്വന്തമായി നടത്തിവരുന്ന ഒരു ആയുര്‍വേദ ഏജെന്‍സി മൂന്നാലു ദിവസം അടച്ചിടാന്‍ അപ്പോഴാണ് സൌകര്യം എന്ന നിലയ്ക്ക് മകളുടെ അടുത്തേക്കു പോകാന്‍ ആ അവസരം ഉപയോഗിക്കുകയാണ് പതിവ്. തമിഴ്നാട്ടില്‍ ആയതുകൊണ്ട് അവിടെയും ഓണം പ്രവര്‍ത്തിദിവസംതന്നെ. എങ്കിലും മരുമകന്‍ അവധിയെടുക്കും. . ഓണവിഭവങ്ങളൊക്കെ ഒരുക്കി അവര്‍ രണ്ടുപേരും കൂടി അയല്‍ക്കാര്‍ക്കും സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും ഒക്കെ കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കും. മരുമകന്‍റെ അമ്മയും അമ്മമ്മയും ഒക്കെ അവിടെത്തന്നെയാണ്. അവര്‍ മുറ്റത്ത് പൂവിടാറുണ്ട്. മാതേവരെ വെക്കാറുണ്ട്.

ഇങ്ങിനെ പല ഘട്ടങ്ങളില്‍ പലതരത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഓണം ആഘോഷിച്ചു. ഇന്ന് ഓണം സംഘടനകള്‍, വായനശാലകള്‍ തുടങ്ങി ഒരു സമൂഹം ചേര്‍ന്നു ആഘോഷിക്കുന്നു. നല്ലതുതന്നെ. വീടുകളില്‍ മിക്കവാറും എല്ലാവരും T.V. യുടെ മുന്‍പിലായിരിക്കും. പൂവിടല്‍, കൈകൊട്ടിക്കളി തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ചാനലുകാര്‍ നടത്തിക്കോളും. വിശേഷിച്ച് പുതിയ സിനിമകള്‍ , നടീ നടന്മാരുടെ അഭിമുഖം അങ്ങിനെ വേറെയും. ഓണസദ്യയ്ക്കു അങ്ങിനെയൊരു സൌകര്യമില്ലെന്നു വിഷമിക്കാനില്ല. വിഭവസ്മൃദ്ധമായ ഓണസദ്യ ഏറ്റെടുത്തു വിളംബുന്നവര്‍ ഇന്ന് നാട്ടിന്‍പുറങ്ങളില്‍ പോലും സുലഭമാണ്.

കാലം മാറുന്നതിനനുസരിച്ചു മറ്റെല്ലാകാര്യങ്ങളേയും പോലെ അഘോഷരീതികളും മാറാതെ തരമില്ല. ആഘോഷങ്ങളെല്ലാം മനുഷ്യര്‍ക്ക് ദു:ഖം മറന്നു ആഹ്ലാദിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങളാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും ഓണക്കാലം, മാനുഷരെല്ലാം ഒന്നിച്ചു ഒരുമയോടെ ആഹ്ലാദിക്കാന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ഈ ഓണക്കാലം വൈരാഗ്യവും , സ്പര്‍ദ്ധയും, വെറുപ്പും ഒക്കെ മാറ്റിവെച്ചു എല്ലാവിധ വേറുവിത്യാസങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് എല്ലാവരുമൊരുമിച്ച് നമുക്ക് ഉല്ലസിക്കാം.

തിരുവാതിര

2010-01-01T11:39:00.007+05:30

“ധനുമാസത്തില്‍ തിരുവാതിരാ, ഭഗവാന്‍ തന്‍റെ തിരുനാളാണ്

ഭഗവതിയ്ക്കു തിരുനോല്‍മ്പാണ് ഉണ്ണരുത് ഉറങ്ങരുത്-“---

കുളത്തില്‍ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും തുടിച്ചു പാടുന്നു. മനസ്സും ഒന്ന് തുടിച്ചുണര്‍ന്നു. വെളുപ്പാന്‍ കാലത്ത് താടി വിറപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പില്‍ കുളത്തില്‍ തുടിച്ചു പാടുന്ന ഈണങ്ങള്‍ , ഊഞ്ഞാലില്‍ ഉയരത്തില്‍ ഉയരത്തില്‍ കുതിക്കുമ്പോഴത്തെ ആഹ്ലാദം, എട്ടങ്ങാടി, പുഴുക്ക്, വറുത്തുപ്പേരി, ഇളനീര്‍, കൂവ വിരകിയത്, പാതിരാപ്പൂ ചൂടല്‍, മംഗല ആതിര ചൊല്ലി ശിവപാര്‍വതിമാരെ സ്തുതിച്ചു, വിസ്തരിച്ച കൈകൊട്ടിക്കളി എല്ലാ ചട്ങ്ങുകളും ഇക്കൊല്ലത്തെ തിരുവാതിരയ്ക്ക് ഞങ്ങള്‍‍ കുറച്ചു പേര്‍ യാഥാര്‍ഥ്യത്തിലേയ്ക്കു മടക്കികൊണ്ടുവന്നു.

ഇന്നു ആണ്ടറുതികളും ആഘോഷങ്ങളുമെല്ലാം ഉമ്മറത്തെ ചതുരപ്പെട്ടിയിലേയ്ക്കു ചുരുങ്ങിയഇരുക്കുകയാണ‍ല്ലൊ. കുട്ടികള്‍ക്കെല്ലാമൊന്നു യാഥാര്‍ഥ്യത്ത്യമാക്കി കൊടുക്കണമെന്നും, മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്ക് പഴയ ഓര്‍മകളിലേയ്ക്കു ഒരു യാത്ര വേണമെന്നും , എല്ലാറ്റിനുമുപരി കൂട്ടായ്മയുടെ ആഹ്ലാദം, നിറഞ്ഞാസ്വദിക്കണമെന്നും ഒരു മോഹം ഉണര്‍ന്നു. അങ്ങിനെയാണ് ഞങ്ങള്‍ ഇങ്ങിനെയൊരു സംരംഭത്തിന്നു തുടക്കമിട്ടത്. ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ പഴക്കമേറിയ, ഇന്നും വളരെ നല്ല നിലയില്‍ നടന്നു പോരുന്ന ഒരു വായനശാലയുണ്ട്. ഈയിടെയായി അതിനോടനുബന്ധിച്ച് ഒരു വനിതാവിഭാഗവും തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇവരാണു ഈ സംരംഭത്തിന്നു മുതിര്‍ന്നത്. വിവരമറിഞ്ഞപ്പോള്‍ നാട്ടുകാര്‍ക്കും അത്യുത്സാഹമായി. വനിതാവിഭാഗം പ്രവര്‍ത്തകര്‍ വീടുവീടാന്തരം കേറിയിറങ്ങി എല്ലാവരേയും ഈ സുദിനത്തില്‍ പങ്കെടുക്കുവാന്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. പഴയ തറവാട്ട് നാലുകെട്ടില്‍ എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടി. സ്തീകള്‍ മാത്രമല്ലാ, പുരുഷന്മാരും ഈ ആഘോഷമൊരു അവിസ്മരണീയമായ അനുഭവമാക്കി തീര്‍ക്കാന്‍ ഉത്സാഹത്തൊടെ സഹകരിച്ചു.

പിന്നത്തെ മേളം എന്തു പറയാന്‍!!!!!! മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്കെല്ലാം ശാരീരികാസ്വാസ്ഥ്യങ്ങള്‍ പമ്പ കടന്നു. പൂര്‍ണമനസ്സോടെ ഊഞ്ഞാലാടാനും പാട്ടു പാടാനും കാണിച്ച ഉത്സാഹം കണ്ടുനിന്നവര്‍ക്കു ഊര്‍ജം പകര്‍ന്നു നല്‍കി. അടുക്കളയില്‍ തകൃതിയായി കൂവ വിരകല്‍, ഉപ്പുമാവുണ്ടാക്കല്‍, അങ്ങിനെ ഒരുവക തിരക്ക്. നടുമുറ്റത്ത് അരിമാവ് അണിഞ്ഞ ആവണപ്പലകള്‍, ശിവപാര്‍വതീചിത്രം, കത്തിച്ച നിലവിളക്കു, ദശപുഷ്പം, പാതിരാപ്പുവ്, അടക്കാമണിയന്‍ തുടങ്ങിയവ ഒരുക്കി. മൂന്നു കൂട്ടാന്‍ (വെറ്റില, അടക്ക, ചുണ്ണാമ്പ്) മറ്റൊരു ദിക്കില്‍. കുട്ടികളെല്ലാം അമിതാവേശത്തില്‍. (പാതിരാപ്പൂവ്, അടക്കാമണിയന്‍ തുടങ്ങിയ ചെടികള്‍ പലര്‍ക്കും അപരിചിതമായിരുന്നു. )

എല്ലാവരും കൂടി കുളത്തില്‍ പ്പോയി തുടിച്ചു പാടി കുളിച്ചു (കുളത്തിലിറങ്ങാന്‍ പറ്റാത്തവര്‍ കരയില്‍ കാഴ്ച്ചക്കാരായി) മടങ്ങിയെത്തി. നടുമുറ്റത്തിറങ്ങി ഒരോരുത്തരായി ആവണപ്പലകയില്‍ ഇരുന്നു, പൂ ചൂടി, മൂന്നും കൂട്ടി മുറുക്കി, മംഗല ആതിര പാടി കളിച്ചു. പാര്‍വതീഭക്തയായ ഒരു കന്യകയ്ക്കു വേളി ദിവസം തന്നെ വൈധവ്യം വന്നു ഭവിച്ചപ്പോള്‍ അവളുടെ ദു:ഖത്തില്‍ മനമലിഞ്ഞ കരുണാമയിയായ പാര്‍വതീദേവി തന്‍റെ പതിയായ മഹേശ്വരനോട് അപേക്ഷിച്ച് തന്‍റെ ഭക്തയ്ക്ക് മാംഗല്യ ഭാഗ്യം തിരിച്ചു നല്‍കുന്നു. ഇതാണ് മംഗല ആതിര എന്ന പാട്ടിന്‍റെ സാരം. ഈ പാട്ടു പാടി സ്തുതിച്ചു സ്ത്രീകള്‍ മാംഗല്യവും, എല്ലാ ശ്രേയസ്സും നേടും എന്നാണു ഫലശ്രുതി. തിരുവാതിരദിവസം സ്ത്രീകള്‍ അരിഭക്ഷണം ഉപേക്ഷിക്കുനു. ഇളനീര്‍, കൂവ തുടങ്ങിയ തണുത്ത വിഭവങ്ങളും , കായ്കനികളുമാണ് കഴിക്കുന്നത്. വരാന്‍ പോകുന്ന വേനലിനെ ചെറുക്കാനുള്ള ഒരു മുന്‍ കരുതല്‍ എന്നും പറയാറുണ്ട്. ഇനിയാണു വിസ്തരിച്ച കൈകൊട്ടിക്കളി. തിരുവാതിരയ്ക്കു ഉറക്കമൊഴിക്കണമെന്നതുകൊണ്ട് പുലരുന്നതുവരെയും ആവാം കൈകൊട്ടിക്കളി. (തിരുവാതിരക്കളീ, പാട്ടുപാടിക്കളി എന്നൊക്കെ പ്രാദേശികമായി ഭാഷാഭേദങ്ങള്‍ ഉണ്ട്.)

ഞങ്ങളില്‍ ഈ ആഘോഷങ്ങളുടെ ചുമതലക്കാരില്‍ രണ്ടു പേര്‍ തിരുവാതിരയുടെ പ്രത്യേകതയും , പ്രാധാന്യവും , ആചാരവിധികളും വിവരിച്ചു.

അതിനു ശേഷം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ എല്ലാവരും പിരിയുകയും ചെയ്തു. അങ്ങിനെ ഇക്കൊല്ലത്തെ തിരുവാതിര സ്മരണയില്‍ പൊന്‍പീലി വിരിയിച്ചു സമാപിച്ചു.

ഒരു ദിവസത്തിന്‍റെ അന്ത്യം.

2009-07-04T14:07:00.000+05:30

എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ തന്നെ എന്തോ ഒരു ആലസ്യം പോലെ. ഒരു ഉന്മേഷമില്ലായ്മ. തൊണ്ടയ്ക്കു ഒരു അസ്വാസ്ഥ്യം തോന്നുന്നു. ചുമയും ഉണ്ട്. ഒന്നും അത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. ദിനചര്യകളെല്ലാം പതിവുപോലെ ചെയ്തു. ശരീരത്തിനാകെ ഒരു വെല്ലായ്മ അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും മനസ്സിനു ഒരു ശാന്തി തോന്നുന്നു. കാറ്റില്‍ പറക്കുന്ന പഞ്ഞിപോലെ ഒരു അനുഭവം. ഒരാഴ്ച്ചക്കു ശേഷം ഇന്നിതാ അന്തരീക്ഷവും തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പുറമെ പരന്ന വെളിച്ചം മനസ്സിന്നുള്ളിലേയ്ക്കും കിനിഞ്ഞിറങ്ങുന്നതുപോലെ ഒരനുഭൂതി. പ്രാതല്‍ കഴിച്ചു. പേപ്പര്‍ വായിച്ചു. പൂപ്പാത്രം ഒരുക്കി. എല്ലാം ഒരു യന്ത്രം പോലെ ചെയ്തുതീര്‍ത്തു.

നെഞ്ചില്‍ തോന്നുന്ന അസ്വാസ്ഥ്യം കൂടുന്നുണ്ടോ?വകവെച്ചില്ല. ഒരോരോ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കായി ഒന്നുരണ്ടു തവണ കോണി ഇറങ്ങിക്കേറി. ഇടവിട്ടുള്ള ചുമയും , നെഞ്ചുവേദനയും മാറുന്നില്ലല്ലോ?ഇന്നെന്താ ഇങ്ങിനെ എന്നു ആലോചിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ചുമയ്ക്കുള്ള മരുന്നു കഴിച്ചു നോക്കാം. റ്റിവിയില്‍ എന്തൊ നല്ലൊരു പടമുണ്ടെന്നു കുട്ടികള്‍ പറയുന്നതു കേട്ടു. ഒന്നു നോക്കാം. ഇപ്പോള്‍ ഏതായാലും മണി പന്ത്രണ്ടിനോടടുക്കുന്നു. കുറച്ചുനേരം അതിനുമുന്‍പില്‍ ഇരുന്നു നോക്കട്ടെ.

മനസ്സിന് ഏകാഗ്രത കിട്ടുന്നില്ല. ഇടക്കു വല്ലാത്തൊരു വിയര്‍പ്പ്. ഒരു മണി ആയി. ഊണു കഴിച്ചു നോക്കട്ടെ. വിശപ്പു തോന്നുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും രുചിയില്ല. നന്നായി വിയര്‍ക്കുന്നു. പതിവില്ലാതെ പ്രകൃതിയുടെ വിളി. ബാത്രൂമിലൊന്നു പോയിവന്നപ്പോഴേക്കും കുളിച്ചപോലെ വിയര്‍പ്പുകൊണ്ടു നനഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എഴുനേല്‍ക്കാന്‍ പോലും വയ്യെന്നപോലെ ക്ഷീണവും തോന്നുന്നുണ്ട്. എന്താണ് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടീരിക്കുന്നത് ? പതുക്കെ മനസ്സില്‍ ഒരു ചിന്ത വന്നു കയറി. വലതു കൈ ചുമല്‍ മുതല്‍ കൈത്തണ്ട വരെ കഴച്ചു പൊട്ടുകയാണ്. മകള്‍ എടുത്തു തന്ന വായുഗുളിക കഴിച്ചു.

അസ്വാസ്ഥ്യങ്ങള്‍ വര്‍ദ്ധിക്കുകതന്നെയാണ്. കാറിക്കാറിയുള്ള ചുമയ്ക്കും, നെഞ്ചുവേദനയ്ക്കും ഒട്ടും കുറവില്ല. മുത്താഴം കഴിഞ്ഞാല്‍ നാലു ചാല്‍ നടക്കണമെന്നത് ഇന്നു പറ്റുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ചാരുകസാലയില്‍ ഇരിക്കുവാനും സ്വൈര്യം കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ. ഒന്നു കിടന്നാലോ? നെഞ്ചില്‍ ലേപനം പുരട്ടി തടവുന്നുണ്ട് മകള്‍. കയ്യിന്‍റെ കഴപ്പ് മുതുകിലേയ്ക്കും വ്യാപിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഇരിക്കാനും കിടക്കാനും സ്വസ്ഥതയില്ലാത്തതുപോലെ.

ചെറിയ തോതിലുള്ള ഔഷധപ്രയോഗമൊന്നും മതിയാവില്ലെന്നാണു തോന്നുന്നത്. മക്കളും, മരുമക്കളും ഒന്നും പരിഭ്രമം പുറമേയ്ക്കു നടിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും , ഞാന്‍ ശങ്കിക്കുന്നതുതന്നെയാണ് അവരുടേയും മനസ്സില്‍ എന്നു തോന്നുന്നു. ഡോക്ടര്‍ കൂടിയായ മരുമകന്‍ ആശുപത്രിയിലേക്കു പോകാമെന്നു നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു. രക്തസമ്മര്‍ദ്ദം വളരെ കൂടിയിട്ടുണ്ട് എന്നാണു പറയുന്നത്. രക്തസമ്മര്‍ദ്ദം കുറയാന്‍ പതിവായി കഴിക്കാറുള്ള ഗുളിക തലചുറ്റല്‍ തോന്നിയതിനാല്‍ ര‍ണ്ടു ദിവസമായി കഴിക്കാറില്ല. അതുകൊണ്ടായിരിക്കുമോ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് രക്തസമ്മര്‍ദ്ദം കൂടിയത്? ഏതായാലും ഏറ്റവും വെറുക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലമാണ് ആശുപത്രി. എന്തു ചെയ്യാനാണ്? ദൈവനിശ്ചയത്തിന്ന് വഴങ്ങുകതന്നെ വേണമല്ലൊ. മനസ്സില്‍ ശങ്കിക്കുന്നതു തന്നെ യാണ് അസുഖം എന്ന് ഏകദേശം തീര്‍ച്ചപ്പെട്ട മട്ടുണ്ട്.

കുറച്ചെങ്കിലും ഭയം തോന്നുന്നുണ്ടൊ? ഉള്ളിലേക്കൊന്നു ചുഴിഞ്ഞു നോക്കി. സുഖക്കേടിന്‍റെ തീവ്രത ആശുപത്രിയില്‍ ചെന്നാലല്ലേ അറിയൂ. സാധാരണ ഗതിയില്‍ ഒന്നു-ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂര്‍ വേണം ലക്ഷ്യ്ത്തിലേക്കെത്താന്‍. ഇപ്പോഴാകട്ടെ സ‍ന്ദര്‍ഭത്തിന്‍റെ ഗൌരവം, തലേന്നു വരെ പെയ്ത മഴയില്‍ ചളിക്കുളമായി കിടക്കുന്ന പാത എല്ലാം കൂടി രണ്ടു മണിക്കൂറിലധികമെടുത്തു എത്തികിട്ടാന്‍. പിന്നെ താമസമുണ്ടായില്ല ആശുപത്രിസേവകര്‍ വന്ന് icu വിലെത്തിച്ചതേ അറിഞ്ഞുള്ളു.( തക്ക സമയത്തെത്തി എന്നാണു പിന്നിടു ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞത്.)മക്കളുടെ മടിയില്‍ തലവെച്ചു കിടന്നു അവരുടെ പരിചരണം ഏല്‍ക്കാന്‍ സാധിച്ച ഞാന്‍ ഭാഗ്യവതി തന്നെ. എത്ര മാതാപിതാക്കള്‍ അവശ്യസന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ സന്താനസാമീപ്യം ലഭിക്കാതെ ദു:ഖിക്കുന്നു. .

പരിപൂര്‍ണമായും ഡോക്റ്റരുടെ അധീനതയിലായിക്കഴിഞ്ഞു. അവര്‍ ‍തിടുക്കത്തില്‍ ചെയ്യുന്നതെന്തൊക്കെയോ ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നവണ്ണം അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നെഞ്ചിലുണ്ടായിരുന്ന അസ്വാസ്ഥ്യം ക്രമേണ കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ശരീരം അവര്‍ക്കു വിട്ടുകൊടുത്ത്, മനസ്സ് പതുക്കെ പിന്നിലേക്കു സഞ്ചരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള്‍, ഇന്നുവരെയുള്ള ജീവിതത്തിന്‍റെ കണക്കെടുക്കുമ്പോള്‍ എപ്പോഴും ഭാഗ്യം തുണ‍ച്ചിട്ടേയുള്ളു . എല്ലാവരാലും ബഹുമാനിതയായി, ജീവിതത്തില്‍ നേടാവുന്ന സുഖസൌകര്യങ്ങളൊക്കെ അനുഭവിച്ച് ഇത്രയും കാലം കഴിഞ്ഞു. പ്രസിദ്ധനായ പതിയെ ലഭിച്ചു. സമൂഹത്തില്‍ മാന്യസ്ഥാനം, മക്കള്‍ക്കെല്ലാം വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുകളൊന്നുമില്ലാത്ത ജീവിതം ഇവയെല്ലാം ലഭിക്കാനും, തനിക്കതിന്നു സാക്ഷ്യം വഹിക്കാനുമുള്ള ഭാഗ്യമുണ്ടായല്ലൊ. അരങ്ങൊഴിഞ്ഞുള്ള യാത്രയും സുഗമമാക്കിത്തരണേ ഭഗവാനേ എന്നു മാത്രമേ ഇനി പ്രാര്‍ഥനയുള്ളു.

ചുമലില്‍ക്കൂടി കൈത്തന്ണ്ടവരെയുള്ള കുത്തിക്കടച്ചില്‍ ഇപ്പോഴും കഠിനമായുണ്ട്. രണ്ടാമത്തെ തവണയാണ് ഒരു ആശുപത്രിയില്‍ പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. വല്യ്ക്കല്ലേ ഗുരുവായൂരപ്പാ!മക്കളുടെ ഒരോരുത്തരുടേയും മുഖത്ത് അതേ പ്രാര്‍ഥന തെളിഞ്ഞു കാണാം . ഇത്രയും കാലം അവര്‍ക്ക് നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ നല്‍കിയും , നേര്‍വഴി കാണിച്ചുംജീവിച്ചു. തന്‍റെ അസാന്നിദ്ധ്യത്തില്‍ അവര്‍ കഷ്ടപ്പെടുമോ? ജീവിതപ്പോരാട്ടത്തില്‍ മത്സരിച്ചു മുന്നേറാന്‍ തക്ക താന്‍പോരിമയും , സാമര്‍ഥ്യവും അവര്‍ക്കു കുറവാണെന്നാണ് തന്‍റെ കണക്കുകൂട്ടല്‍. അങ്ങിനൊയൊരു ധാരണയോടെയാണ് അവരെ ഇതുവരെ നയിച്ചിരുന്നത്. അങ്ങിനെ വരില്ലെന്നു മനസ്സ് പറയായ്കയല്ല. ഓരോരുത്തരും മദ്ധ്യവയസ്സിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞു. താങ്ങാന്‍ കരുത്തുള്ള കൈകള്‍ അവര്‍ക്കു പിന്നിലുണ്ടുതാനും. ഓരോരുത്തര്‍ക്കും വെവ്വേറെ കുടുംബപ്രാരബ്ധങ്ങളുമായി. ഇനി ആശങ്കപ്പെടേണ്ടതില്ല. ദൈവത്തിന്‍റെ ഇഷ്ടം നടക്കട്ടെ.

നാല്‍പ്പത്തെട്ടു മണിക്കൂര്‍ ഈ മുറിയില്‍ കിടക്കണമത്രെ. വിവരിക്കാനാവാത്ത ഒരു ലാഘവം തോന്നുന്നു. എല്ലാത്തില്‍നിന്നും മോചനം നേടിയ പ്രതീതി. ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളോ, രാഗവൈരാഗ്യങ്ങളോ ഒന്നും മനസ്സിനെ അലട്ടുന്നില്ല. ചിന്തകളില്‍നിന്നും വര്‍ത്തമാനത്തിലേക്കു തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്‍ കതകിനപ്പുറത്ത് ചില്ലുകിളിവാതില്‍ക്കല്‍ നിന്ന് ആരൊക്കെയോ എത്തിനോക്കുന്നുണ്ട്. അതിനിടയില്‍ മക്കളുടെ മുഖവും കാണാനുണ്ട്. അപ്പോള്‍ മാത്രം മനസ്സിലെവിടേയോ ഒരു ചലനം!വീണ്ടും കണ്ണുകളടച്ചു ശാന്തമായി കിടന്നു.

മറയുന്ന പുഴ.

2009-06-02T17:52:00.016+05:30

വെള്ളിക്കൊലുസ്സുകള്‍കിലുക്കീയരുമയായ്

തുള്ളിമദിച്ചൊഴുകീയൊരു നദീ

ഇതുവഴി കളകളനാദം പൊഴിച്ചന്‍പോടെ

കേളീഭാവമാര്‍ന്നാഹ്ലാദവായ്പോടെ

വര്‍ഷര്‍ത്തുവിലക്കരെയിക്കരെ തീരം-

കവര്‍ന്നും തടംതല്ലിയലച്ചും

സാഗരനാഥനോടന്‍പിലണയുവാന്‍

വെന്‍പിക്കുതിച്ചുപാഞ്ഞിരുന്നു

ഭാരതപ്പുഴയെന്നത്രെയവള്‍ക്കു പേര്‍,

നിളയെന്നുമരുമയായ് ഓതിടും.

ഇന്നവളേറെ ശുഷ്ക്കിച്ചുപോയ്

ഇല്ലിറ്റുവെള്ളം കാലിണ നനയ്ക്കുവാന്‍

എങ്ങുപോയ് മറഞ്ഞെന്നറിവീല

തിങ്ങിനിറഞ്ഞുമുള്‍ച്ചെടിക്കാടുകള്‍

അങ്ങിങ്ങു കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു നിശ്ചലം

തീരെച്ചെറുതാം നീര്‍ത്തളങ്ങള്‍

മണല്‍ത്തിട്ടുപോലുമില്ലകാണുവാന്‍

ചിന്നിച്ചിതറികിടക്കുന്നുമാലിന്യം

പോയകാലത്തിന്‍ മധുരസ്മരണകള്‍

അയവിറക്കിമയങ്ങുന്നുകരിമ്പാറകള്‍

ഈനദീതീരത്തു പണ്ടു വീരയുവാക്കള്‍

ചാവേര്‍പ്പടയൊരുങ്ങീ മാമാങ്കമാടീ

ഓത്തന്മാര്‍,ശ്രൌതികളൊത്തുചേര്‍ന്നു

വേദനിര്‍ഘോഷങ്ങളുയര്‍ന്നുപൊങ്ങീ

ഇത്തീരങ്ങളിലായ്പന്തിരുകുലങ്ങള്‍തന്‍

സംസ്കൃതിപിറന്നുപുലര്‍ന്നിതത്രെ

കുളിര്‍ജലപ്രവാഹമായ് വാത്സല്യമൂറും

ജീവജലം പകര്‍ന്നൊഴുകീ നിളാദേവീ

ഈതീരത്തൊരുകവികോകിലം മുഗ്ധമായ്

പാടീമധുരമായ് ഭാഷതന്നീണങ്ങള്‍

മലയാളഭാഷയാമമൃതം പകര്‍ന്നൂ

സാഹിതീകേദാരമേറെ ത്തെളിഞ്ഞു

കാവ്യങ്ങള്‍,കവനങ്ങള്‍,കഥകളെന്നിങ്ങനെ

കേളിയേറും പലവിധ ഭാഷാവിചാരങ്ങള്‍

സാഹിതീസൌഹൃദസല്ലാപമുയര്‍ന്നു

സരസ്വതീദേവീയെഴുന്നരുളീ

അലസമാംനിദ്രയിലമര്‍ന്നിരുന്നൊരാ

ആട്ടവിളക്കുപൊടിതട്ടിത്തെളിയിച്ചൂ

തുള്ളലും, കൂത്തും,കൂടിയാട്ടവും

കേളീയരങ്ങുകളാടീത്തിമര്‍ത്തൂ

മോഹിനീ രൂപമാര്‍ന്നൂതരുണികള്‍

മോഹിനീലാസ്യനൃത്തമാടീ

കലാകേരളമേറെയഭിമാനിതയായ്

തീരങ്ങള്‍ പുളകങ്ങളേറ്റുവാങ്ങീ

ഇന്നീതടിനീയേറെശുഷ്ക്കിച്ചുപോയ്

ഈ വിധമാകുവാനെന്തൊരുകാരണം?

പുഴതന്‍ മാറിടം കീറിമുറിച്ചു

മണലാം മേദസ്സു വാരിനിറച്ചു

ഭീമമാം ശകടങ്ങള്‍ തലങ്ങും വിലങ്ങുമായ്

ഭീഷണമായലറിപ്പാഞ്ഞുപോയീ

വനവൃക്ഷങ്ങള്‍വെട്ടിവെളുപ്പിച്ചുമാനുഷര്‍

സ്വാര്‍ഥമതികളാംനിര്‍ദയമാനസര്‍

മാനത്തുനിന്നുകനിവാര്‍ന്നുവര്‍ഷിക്കും

മാരിയുള്‍ക്കൊള്ളുവാനാവതില്ലാ

വന്‍തരുക്കളാംജടാകലാപമില്ലാതെയായ്

വാനില്‍നിന്നുപതിക്കും ഗംഗയെതാങ്ങുവാന്‍

പുളകച്ചാര്‍ത്തണിഞ്ഞൊഴുകിയിരുന്നൊരീ

പുഴയെങ്ങുപോയ് മറഞ്ഞുവെന്നിറിവീലാ‍

ഊഷരഭൂവായ് മണല്‍ക്കാടായ്മാറിയല്ലോ

തീഷ്ണാതപമേറ്റുച്ചുടുനിശ്വാസമുയര്‍ന്നല്ലോ

ആവിയായ്മേല്‍പ്പോട്ടുപൊങ്ങിയുയര്‍ന്നുവോ

അന്തര്‍വാഹിനിയായ് ധരയിലൊളിച്ചുവോ

എന്തയേ!നിനക്കീ ദുര്‍വിധി ഭവിക്കുവാന്‍

മക്കള്‍തന്‍ ദുഷ്കൃതി വലയ്ക്കുന്നിതോ തവ

വാത്സല്യദുഗ്ധം വറ്റിവരണ്ടുവോ

വാര്‍ദ്ധക്ക്യമാര്‍ന്നു ജരയും പടര്‍ന്നുവോ

അന്ത്യനാളുകള്‍ ‍കാത്തു നീ ശയിപ്പതോ?

അന്ത്യനിശ്വാസമുയിര്‍ക്കുന്നുവോ നിളേ നീ

അശ്രുപൂര്‍ണാഞ്ജലിയര്‍പ്പിക്കുന്നു നിനക്കു ഞാന്‍

അമ്മേ കൈക്കൊള്‍കയെന്‍ നമോവാകം!

നവോന്മേഷം

2009-03-13T13:24:00.012+05:30

ഹയ്യടാ! എന്തൊരു ഉത്സാഹം! എന്തൊരു ഉന്മേഷം! അല്ലേ? പ്രസാദത്തുടിപ്പോടെ നില്‍ക്കുന്ന നിന്നെ കാണുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സിലും സന്തോഷം പടരുകയാണ്. ഈ ആഹ്ലാദത്തിമര്‍പ്പിന് കാരണവും മനസ്സിലായി ട്ടോ. ഇന്നലെ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ് ഇടിയും മിന്നലും ആയി കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ മനസ്സില്‍ കരുതിയതാണ് , ഇന്നത്തെ നിന്റെ ഈ ആഹ്ലാദത്തിമര്‍പ്പ്. സന്ധ്യയ്ക്കു കോരിച്ചൊരിഞ്ഞ മഴ എന്നെയും കുറച്ചൊന്നുമല്ലല്ലൊ സന്തോഷിപ്പിച്ചത്? അടിമുടി കോരിത്തരിച്ചു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള നിന്റെയീ നില്‍പ്പ്. ഹൌ! എന്തൊരു ഭംഗി!

എന്നാലും , ഞാനോര്‍ക്കുകയാണ്. എത്ര ദിവസങ്ങളായി വാടി തലകുനിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന നിന്റെ അരികിലേക്കു ദാഹജലവുമായി ഞാന്‍ എത്തിത്തുടങ്ങിയിട്ട്? വര്‍ഷം ചതിച്ചതിനാല്‍ ഇത്തവണ വളരെ നേര്‍ത്തെ തന്നെ നിറപാത്രവുമായി നിന്നരികില്‍ എത്തിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. നിനക്കറിയാത്തതല്ലല്ലോ, എന്റെയീ പ്രായമേറിയ കാലുകള്‍ വാതം കൊണ്ടു വേദനിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി ഞാന്‍ നിന്നോടു ആവലാതി പറയാറുള്ളതല്ലെ? മുട്ടുകള്‍ മടക്കാനും നിവര്‍ത്താനും നല്ല വിഷമമുണ്ടെന്നതും നീ കാണാറുള്ളതല്ലേ? നിന്റെ തളര്‍ന്ന രൂപം കാണുമ്പോള്‍ അതെല്ലാം ഞാന്‍ മറക്കുമായിരുന്നു. ദാഹജലവുമായി നിന്റെ അടുക്കല്‍ എത്താതിരിക്കാന്‍ എനിക്കു കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഇന്നിപ്പോള്‍ കാണുന്ന ഈ നിറചിരിയില്ലെങ്കിലും ഒരു കുഞ്ഞു മന്ദഹാസം ഞാന്‍ അര്‍ഹിച്ചിരുന്നില്ലേ?കുനിഞ്ഞ തല നിവര്‍ത്താന്‍ പോലും നിനക്കാകുമായിരുന്നില്ല എന്നാണോ?

ഹായ്! പോട്ടെ! സാരമില്ല. എന്റെ കൊച്ചു മുല്ലക്കുഞ്ഞേ! ഇന്ന് ആനന്ദത്തോടെ ചാഞ്ചാടുന്ന നിന്നെ കാണുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സ് ആഹ്ലാദം കൊണ്ട് നിറയുകയാണ്. അതുമതി. പട്ടുപോകാതെ നിവര്‍ന്നു നിന്നു ഇന്നിപ്പോള്‍ ചിരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നത് ദിവസവും കിട്ടിയിരുന്ന ആ നീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ കാരണമാണെന്നാണു നീ പറയുന്നത് അല്ലേ? അമ്പടി! മിടുക്കീ!

കണ്ണനില്ലാത്ത വൃന്ദാവനം

2009-01-27T17:42:00.003+05:30

കണ്ണന്‍റെ പുല്ലാങ്കുഴലിനെ പുല്‍കി

കടമ്പിന്‍ തണലിലിരിക്കുന്നു രാധിക.

തപ്തമാം നിശ്വാസച്ചൂടേറ്റു വലഞ്ഞുവോ

ഓളമൊതുക്കി മയങ്ങുന്നു യമുനയും .

ചുണ്ടില്‍നിന്നുതിരും പുല്‍ക്കൊടിതന്നെയും

അറിയായതെ നില്‍പ്പാണു പൈക്കിടാങ്ങള്‍.

അങ്ങകലെ നിന്നെത്തുന്നുവോ വേണുവിന്‍

മോഹനഗാനം കാതോര്‍ത്തു നില്‍ക്കുന്നു.

ആടാന്‍ മറന്നു നില്‍പ്പാണൊരാണ്മയില്‍

കൊണ്ടല്‍ വര്‍ണ്ണനെ പേര്‍ത്തും നിനക്കയാല്‍

മാലേയഗന്ധവും പേറിയണഞ്ഞോരു

മാരുതനും ചെറ്റു സ്തംഭിതമായിതോ!

ചിന്താസരണിയില്‍ ലീനയായിരിക്കുന്നു

കണ്ണന്‍റെ കാമിനി തീവ്രതപസ്വിനി,

യമുന തന്നോളവും , നീലനിലാവും

കടമ്പിന്‍ ചുവടും പ്രിയസഖികളും

ചേര്‍ന്നന്നൊരുക്കിയ നടനവേദിയും

മുരളിപൊഴിക്കും മധുരരാഗങ്ങളും

മിന്നലിന്‍ കാന്തിയാര്‍ന്നൊരീ രാധയോ

കാറൊളിവര്‍ണ്ണനു പൊന്‍ ഹാരമായി

ഒട്ടുതലചായ്ച്ചു നില്‍ക്കുമാ കണ്ണന്‍റെ

മാറില്‍ പ്രഭ ചൊരിഞ്ഞു നിന്നതും

രാഗലോലയായ് ഹര്‍ഷ വിവശയായ്

ആനന്ദനര്‍ത്തനമാടി ക്കളിച്ചതും

സ്മൃതിപഥത്തിലൊന്നൊന്നായ് വിടരുന്നു

മൂകമായ് ക്കേഴുന്നിതന്തരംഗം

കാണുവതെന്നിനി മോഹനവിഗ്രഹം

കേൾക്കുവതെന്നിനി മുരളിതന്‍ വൈഖരി....

കുട്ടികള്‍ക്കൊരു ഒരു കൃസ്മസ് പാട്ട്

2008-12-26T08:01:00.001+05:30

അയ്യയ്യാ എന്തൊരു ചന്തം കാണ്മാന്‍

ആരാരോ ആരിതിറങ്ങി വരുന്നു?

അപ്പൂപ്പനിതാ പോന്നുവരുന്നേ

കലമാനുകള്‍ തെളിക്കും തേരതിലേറി

മാനത്തുനിന്നൂര്‍ന്നൂര്‍ന്നിറങ്ങി

മഞ്ഞിന്‍പുഴയിലൂടൊഴുകിയൊഴുകി

കലമാനുകള്‍ തെളിക്കും തേരതിലേറി

അപ്പൂപ്പനിതാ പോന്നുവരുന്നേ

ചെഞ്ചുകപ്പാര്‍ന്നൊരു കുപ്പായമുണ്ടേ

വേഷവും പാപ്പാസും കേമമാണേ

പഞ്ഞിപോല്‍ വെള്ളത്താടിയും മുടിയും

കാണുവാനെന്തൊരു ചേലാണേ

കലമാനുകള്‍ തെളിക്കും തേരതിലേറി

അപ്പൂപ്പനിതാ പോന്നുവരുന്നേ

ഒരുകയ്യില്‍ സമ്മാനഭാണ്ഡമേന്തി

മറുകയ്യതിലൊരു കുടമണിയും

മണിയും കിലുക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ടേ

അപ്പൂപ്പനിതാ പോന്നുവരുന്നേ

പാട്ടുപാടിയും ആടിയുലഞ്ഞും

കുമ്പയും കുലുക്കി പോന്നുവരുന്നേ

ഉണ്ണിക്കിടാങ്ങളേ ഓടിവരുവിന്‍

അപ്പൂപ്പനിതാ പോന്നുവരുന്നേ

അപ്പൂപ്പന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കായി കൊണ്ടൂവന്ന

സമ്മാനമെല്ലാം കാണേണ്ടേ

വണ്ടികള്‍ , പൂവുകള്‍, പാവകളയ്യയ്യാ

എന്തെല്ലാമെന്തെല്ലാം വിസ്മയങ്ങള്‍!

കലമാനുകള്‍ വലിക്കുന്ന തേരിലേറി

മാനത്തുനിന്നും ഊര്‍ന്നങ്ങിറങ്ങി

മഞ്ഞിന്‍പുഴയിലൂടൊഴുകി നീങ്ങി

അപ്പൂപ്പനിതാ പോന്നുവരുന്നേ

ഓമല്‍ക്കിടാങ്ങളേ ഓടിവരുവിന്‍

അപ്പൂപ്പനിതാ പോന്നുവരുന്നേ.

സപ്തസ്വരമാല

2008-12-14T11:25:00.001+05:30

സപ്തസ്വരാക്ഷരവര്‍ണ്ണസുമങ്ങളാല്‍

ചാരുവാം മാല്യമതൊന്നൊരുക്കി

അംബികേ നിന്‍ തിരു പാദപ്ത്മങ്ങളില്‍

ഭക്തി കലര്‍ന്നു ഞാനര്‍പ്പിക്കുന്നു.

ഷട്ജമാമാധാരനാദശ്രുതിയിലായ്

സംഗീതശില്പമുയര്‍ന്നു നില്‍പ്പൂ

ഷട്ജത്തിലത്രേ മയൂരഹര്‍ഷാരവം

പിച്ചിമലരല്ലോ ഷട്ജസ്വരം

രിഷഭസ്വരംതാന്‍ ദ്വിതീയമായതു

ഋഷഭധ്വനിയതു രിഷഭമത്രേ

ചെമ്പകപുഷ്പവും ഇളം മഞ്ഞവര്‍ണ്ണവും

രിഷഭസ്വരത്തിന്നടയാളമാം.

ഗാന്ധാരനാദം താന്‍ മേഷാരവങ്ങളും

പുന്നാഗമലരല്ലോ ഗാന്ധാരവും

സൌവര്‍ണ്ണവര്‍ണ്ണമായ് ശോഭിച്ചീടുന്നിതു

ഗാന്ധാരമാകും തൃതീയസ്വരം.

മധ്യമമാകും ചതുര്‍ഥസ്വരത്തിലായ്

വിരഹിയാം ക്രൌഞ്ചങ്ങള്‍ കേണീടുന്നു

ശുഭ്രമാം വര്‍ണ്ണവും മാലതീപുഷ്പവും

മദ്ധ്യമസ്വരത്തിലിണങ്ങി നില്‍പ്പൂ.

പഞ്ചമശ്രുതിയിലായ്, തളിരുന്ണ്ടു മത്തരായ്

കേളിയില്‍ കൂകുന്നു കോകിലങ്ങള്‍

കേതകീപുഷ്പത്തില്‍ പഞ്ചമം കല്പിതം

കര്‍ണ്ണപീയൂഷമീ നാദരൂപം.

ധൈവതസ്വരത്തില്‍ മുഴങ്ങുന്നു വാജിതന്‍-

ആരവം ഗംഭീരഘോഷമോടെ

അരളീപുഷ്പങ്ങളും, പീതമാം വര്‍ണ്ണവും

ധൈവതസ്വരത്തിന്നു കല്പിതമായ്

നിഷാദമാകുന്ന സപ്തമീസുസ്വരം

കളഭധ്വനിയിലുയര്‍ന്നു കേള്‍പ്പൂ

ചിത്രവര്‍ണ്ണങ്ങളില്‍ ജലജങ്ങളെന്നപോല്‍

നിഷാദസ്വരമതു ശോഭിക്കുന്നു

ഈവിധം ചിത്രമാം വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ ചേര്‍ന്നൊരു

സ്പ്തസ്വരാക്ഷരപുഷ്പമാല

വാണീഭഗവതീ നിന്‍ പാദമൂലത്തില്‍

ഭക്തി കലര്‍ന്നു ഞാനര്‍പ്പിക്കുന്നു.

സംഗീതസാഗരത്തില്‍നിന്നൂറുന്ന

സുധാബിന്ദുവൊരിറ്റു നുകരുവാന്‍

സരസിജാസന വല്ലഭേ ശാരദേ

സന്തുഷ്ടിയാര്‍ന്നനുഗ്രഹമേകണേ .

മക്കളേ...

2008-12-02T11:03:00.003+05:30

മക്കളേ!!!!!!!!!

പാല്‍ചുരത്തും നെഞ്ചിനെ വെട്ടല്ലെ മക്കളേ

ചുട്ടുകരിക്കൊല്ല സഹജാതരെ മക്കളേ

അതിരുകള്‍ വരഞ്ഞിടാനധികാരമേകിയില്ലാരും

എന്നതറിഞ്ഞീടുക സ്വാര്‍ഥരാം മക്കളേ

വേണ്ടുന്നതൊക്കെയും കനിവായ് ചുരത്തുമീ

മാതാവിന്‍ നെഞ്ചകം വിങ്ങുന്നു മക്കളേ

ആര്‍ത്തി പെരുത്തു സര്‍വവും തനിക്കെന്നു

അഹങ്കാരതാണ്ടവമാടായ്ക മക്കളേ

അത്യാര്‍ത്തിയും കൊടും പകയുമായ്

അധികാരവാളാല്‍ കൊത്തായ്ക പരസ്പരം

ബ്രഹ്മാസ്ത്രവും കരഗതമെന്നു ഹുങ്കാല്‍

കത്തിയെരിക്കായ്ക സഹജരെ നിര്‍ദ്ദയം

ദീനരായലയുമരുമക്കിടാങ്ങളും

വേദന തിന്നും വൃദ്ധജനങ്ങളും

കണ്ണൂനീരുവറ്റി ഇരുണ്ട പ്രേതങ്ങളായ്

അലഞ്ഞു തിരിയും യോഷാസമൂഹവും

പൃഥ്വിയില്‍ തിങ്ങി നിറയുന്നു മക്കളേ

ഭീതയായ് സ്തംഭിച്ചു ‍ നില്‍പ്പൂ ഞാന്‍ മക്കളേ

മേധയില്‍ കുരുത്തീടും കുടിലതന്ത്രങ്ങളാല്‍

പുതുപുത്തനാം തീയുണ്ടകള്‍ നിര്‍മ്മിച്ചു മക്കളേ

സഹജര്‍ക്കുനേര്‍ക്കായ് അയച്ചു വിനോദിക്കും

രാക്ഷസക്രൌര്യം വെടിയുക മക്കളേ

പകയും , വെറുപ്പും ചീര്‍ത്തൊരാ മൂര്‍ത്തിയാം

ചിരംജീവിദ്രൌണിയെ യാഗാശ്വമായി

അഴിച്ചുവിടൊല്ല ഭ്രാന്തരാം മക്കളേ

ബന്ധിപ്പതിന്നസാധ്യമെന്‍ മക്കളേ

ആയിരം നാമങ്ങള്‍ നിങ്ങളെനിക്കേകി

ക്ഷമാ, സര്‍വംസഹ, ധാത്രിയെന്നിങ്ങനേ

സഹനസീമകള്‍ താണ്ടൂന്നു മക്കളെ

സര്‍വംഹരയായി മാറ്റാതെ മക്കളേ

ക്രോധമെന്നിലുണര്‍ത്താതെ മക്കളേ

പുത്രഘാതിനിയെന്ന പേര്‍ വരുത്തായ്ക മക്കളേ

വാത്സല്യമൂറുംനെഞ്ചകമാകെ

ദു:ഖ തീക്കനല്‍ വാരി ചൊരിയായ്ക മക്കളേ!

ജന്മനിയോഗങ്ങള്‍

2008-11-23T10:24:00.004+05:30

മനുഷ്യനായി ജനിച്ചാല്‍ മനുജധര്‍മം നിറവേറ്റിയേ പറ്റൂ. ധര്‍മ്മപാലനത്തിനായി ഈ ഭൂമിയില്‍
മനുഷ്യനായി പിറന്നവനാണ് ഈ കൃഷ്ണന്‍.

കാരാഗൃഹത്തിലാണു ജനനം. ഇടയവംശത്തില്‍ ഗോപാലനായി വളര്‍ന്നു. വൃന്ദാവനവും, കാളിന്ദിയും , ഗോവര്‍ധനപര്‍വതവുമെല്ലാം തന്‍റെ കളിത്തട്ടായി. വെണ്‍നിലാവു പരന്ന യാമിനിയില്‍ യമുനയിലെ ഓളങ്ങള്‍ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നതു മറക്കുന്നതെങ്ങിനെ? യശോദാമ്മയുടെ വാത്സല്യദുഗ്ദ്ധം നുകരാന്‍ കഴിഞ്ഞ കണ്ണന്‍ എത്ര ധന്യന്‍?

നന്ദപിതാവിന്‍റെ സ്നേഹലാളനകള്‍ക്ക് അതിരുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലൊ. ഗോപാലരോടൊത്തുള്ള ലീലാവിലാസങ്ങള്‍ , ഗോപികമാരുടെ ആത്മാര്‍പ്പണം , എല്ലാം ഓര്‍ക്കുമ്പോ‍ള്‍ ശിഷ്ടസംരക്ഷണത്തിനും , ദുഷ്ടശിക്ഷണത്തിനും ആണ് തന്‍റെ നിയോഗം എന്നത് പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്നു. വൃന്ദാവനത്തിന്‍റെ കാനനഭംഗിയില്‍ മുഴുകി , ഗോപീഗോപാലരോടൊത്തു ആഹ്ലാദതിമിര്‍പ്പില്‍ കാലം കഴിക്കാനല്ല വിധി തന്നെ നിയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് . അല്ലെങ്കില്‍ താന്‍ സ്വയം നിയോഗിതനായിരിക്കുന്നത് . തന്‍റെ ധര്‍മ്മം വേറെയാണ്. ഉല്‍കൃഷ്ടകുലത്തില്‍ മാത്രമല്ല , ഇടയച്ചേരികളിലും പുണ്ണ്യജന്മങ്ങള്‍ ഉടലെടുക്കാമെന്ന് താന്‍ ലോകത്തിന്ന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

തന്‍റെ ധര്‍മ്മരക്ഷണമെന്ന നിയോഗം പാലിക്കപ്പെടേണ്ട സമയമായപ്പോള്‍ തനിക്ക് വൃന്ദാവനം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നു. കംസനിഗ്രഹം നടത്തി മധുരയില്‍ സദ്ഭരണം ഏര്‍പ്പെടുത്തേണ്ടത് തന്‍റെ ചുമതലയായിരുന്നു. മനുഷ്യജീവിതത്തില്‍ അതാതു കാലത്തില്‍ അനുഷ്ഠിക്കപ്പെടേണ്ട കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍ക്കായി ലോകത്തെ ഉദ്യുക്തമാക്കുക എന്നതും തന്‍റെ ജീവിതം കൊണ്ട് സാധിക്കേണ്ട കര്‍മ്മമായിരുന്നുവല്ലൊ.ദു:ഖത്തോടെ തനിക്കു വിട നല്‍കിയ യശോദയുടേയും, നന്ദഗോപന്‍റേയും മുഖങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. വൃന്ദാവനവും , ഗോക്കളും ഗോപാലന്മ്മാരും കണ്ണന് അന്യമായി. അവരുടെ ദു:ഖങ്ങള്‍ തന്‍റേതായി മാറി. നിര്‍മമനാണ് താന്‍ എന്നു ഒരു നൊടിയിട മറന്നു പോയി. എന്നാല്‍ ഒന്നിനോടും അമിതമായ മമത വെച്ചു പുലര്‍ത്തരുതെന്നു പഠിപ്പിക്കലും തന്‍റെ ധര്‍മ്മമായിരുന്നു. ഓരോരോ കാലങ്ങളില്‍ ഓരോരോ കര്‍മങ്ങള്‍ മനുഷ്യജന്മത്തില്‍ വിധിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും, ഫലമിച്ഛിക്കാതെ ആ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ നിറവെറ്റണമെന്നും , വിധിയുടെ നിയോഗം ബ്രഹ്മന്നുപോലും തടുക്കാവതല്ല എന്നും, ഉള്ള ഉപദേശങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കു നല്‍കാന്‍ ഗോകുലത്തിലേക്കു ഉദ്ധവനെ നിയോഗിച്ചയച്ചതും അതു കൊണ്ടുതന്നെ. തന്നോളം ഭക്തി മറ്റാര്‍ക്കുമില്ലെന്ന ഉദ്ധവന്‍റെ ഔദ്ധത്ത്യത്തിന് ഒരു പാഠവും അത്യാവശ്ശ്യമായിരുന്നു.

വൃന്ദാവനത്തില്‍ ഏവരുടേയും കണ്ണിലുണ്ണിയായി , ക്രീഡാലോലനായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ആ ബാലഗോപാലന്‍തന്നെയാണ് , മധുരയില്‍ ദുഷ്ടനിഗ്രഹം ചെയ്ത് , ധര്‍മപാലനവ്യഗ്രനായി രാജ്യം ഭരിക്കുന്ന ശ്രീകൃഷ്ണന്‍. ഇവിടന്നങ്ങോട്ട് തന്‍റെ കര്‍മവേദി രാജശാസനമാണ്. മാതാപിതാക്കളുടെ മനസ്സില്‍ പ്രതിഷ്ഠിതനായ കണ്ണന്‍ അവരെ വിട്ടു എങ്ങും പോയിട്ടില്ലെന്നും ഒരിക്കലും അവരെ ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ലെന്നും അറിയിക്കാന്‍ തന്‍റെ സന്തത സഹചാരിയും, സഖാവും , മന്ത്രിയുമായ ഉദ്ധവനെപ്പോലെ ഉചിതജ്ഞനായ മറ്റാരാണുള്ളത്!

രാധ!!! രാധയെ ഓര്‍മിക്കാത്ത ഒരു നിമിഷം പോലും കണ്ണനുന്ണ്ടോ? ആരാണ് കണ്ണന് രാധ. നിര്‍വചിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. രാധയുടെ ഏകാന്തത, രാധയുടെ കണ്ണുനീര്‍, രാധയുടെ വിരഹദു:ഖം, രാധയുടെ കണ്ണനു വേണ്ടിയുള്ള അനന്തമായ കാത്തിരുപ്പ് ഇതെല്ലാം വര്‍ണ്ണിക്കാത്ത ഒരു കവിയും ലോകത്തില്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. കണ്ണന്‍റെ ഹൃദയം ആരും അറിഞ്ഞില്ല. കണ്ണനത് ആരേയും അറിയിക്കാനും നിവൃത്തിയില്ല. കൃഷ്ണന്‍ രാജാവാണ്. രാജാവിന്‍റെ ജീവിതപഥം വേറെയാണ് . രാജാവിന് സ്വന്തമായൊരു ജീവിതമില്ല. അതേ, അന്നത്തെ, രാജനീതിക്കും, ആചാരത്തിനും എല്ലാം അനുസൃതമായി കൃഷ്ണന്‍ ഒന്നിലധികം വേളി കഴിച്ചു. പലരും പുരസ്കാരമായി കാഴ്ച്ച വെച്ചത് വധുക്കളെയായിരുന്നു. അന്നത്തെ നാട്ടുനടപ്പില്‍ അത് അസാധാരണമായിരുന്നില്ല. കളങ്കലേശമില്ലാതേയും ആര്‍ക്കും ഒരു പരാതിയുമില്ലാതേയും കൃഷ്ണന്‍ അവരെയെല്ലാം പരിപാലിച്ചു. ഈ ജന്മ നിയോഗമായിരുന്നു അത്. അതിനര്‍ഥം കൃഷ്ണന്‍ രാധയെ മറന്നു എന്നല്ല. കൃഷ്ണനും രാധയും രണ്ടല്ല. രാധ കണ്ണനും, കണ്ണന്‍ രാധയുമാണ്. സുചരിതയും സുശീലയുമായ രാധ അതറിയുന്നുണ്ട്. പരിഭവലേശമില്ലാതെ കണ്ണന്‍റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ മുഴുകിക്കഴിയുന്ന രാധയോടു ചോദിക്കൂ‍. അവള്‍‍ പറയും , രാധയില്‍നിന്നു നിമിഷാര്‍ദ്ധം പോലും കണ്ണന്‍ വേറിട്ടിട്ടില്ലെന്ന്. അവരെ പരസ്പരം പിരിക്കാന്‍ ഒരു നിയതിക്കും സാദ്ധ്യമല്ലെന്ന്.

വ്യത്യസ്ത കര്‍മ്മയോഗങ്ങളില്‍പ്പെട്ടു വിഭിന്ന ജീവിതം നയിക്കുന്ന രാധാകൃഷ്ണന്മാര്‍ എന്നും ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നു. യുഗയുഗാന്തരങ്ങളായി ഉള്ളില്‍ കണ്ണനേയും പ്രതിഷ്ഠിച്ചു രാധ കഴിയുന്നു. കണ്ണന്‍റെ ജീവശ്വാസമാണ് രാധിക. രാധികയ്ക്കോ, താന്‍ സ്വയം തന്നെയാണു കണ്ണന്‍.

സമസ്ത സൃഷ്ടികളേയും ഊര്‍ജ്വസ്വലാരാക്കി, കര്‍മോത്സുകരാക്കുന്ന‍ ഉള്ളില്‍ വിളങ്ങുന്ന ആ ഏക ചൈതന്യം തന്നെയാണു കണ്ണന്‍. ആ ചൈതന്യത്തെ സര്‍വദാ തേടിനടക്കുന്ന ജീവാത്മാവു തന്നെ രാധ. ഈ അറിവു മനസ്സില്‍ ഉണര്‍ന്നാല്‍ ജീവിതം ധന്യമായി.

കുന്തീദേവി

2008-10-15T11:50:00.002+05:30

ഇപ്പോള്‍‍ പിറന്ന പിഞ്ചുകുഞ്ഞ്. തങ്കം പോലെ തിളങ്ങുന്നു. ജന്മനാ സിദ്ധിച്ച കവചകുണ്ഡലങ്ങള്‍ മേനിയില്‍ കിടന്നു ജ്വലിക്കുന്നു. കുന്തിയുടെ കാനീനപുത്രന്‍ . ഉള്ളം വിങ്ങുകയാണ്. ഇവനെയുമെടുത്തു എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടിയാലോ , ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു പോയി. കുന്തിക്കതു ചെയ്യാനാവില്ല. പിതാവായ ശൂരസേനന്‍റെ , സുഹൃത്തിനോടുള്ള പ്രതിജ്ഞയാല്‍ ബന്ധിതയാണ് ഈ പൃഥ. കുന്തിഭോജമഹാരാജാവ് തന്നിലര്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്ന വാത്സല്യ , വിശ്വാസങ്ങള്‍ തിരസ്കരിക്കാന്‍ ഇവള്‍ക്കു കഴിവില്ല. അപമാനഭീതി , മാതൃത്വത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തി. കര്‍ത്തവ്യബോധം , മാതൃത്വത്തെ കടപുഴക്കി എറിഞ്ഞു. സത്പാത്രത്തില്‍ എത്തിച്ചേരണേ എന്നു സര്‍വദൈവങ്ങളേയും വിളിച്ചു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുകൊണ്ടു കുഞ്ഞിനെ പെട്ടിയിലടച്ചു പുഴയിലൊഴുക്കുകതന്നെ ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. കഠിനഹൃദയയാണ് താനെന്നു അവള്‍ക്കു സ്വയം അറിയാമായിരുന്നു.

പിന്നീടു ഈ പൃഥയുടെ ജീവിതത്തില്‍ എന്തെല്ലാം സംഭവങ്ങള്‍! ഇന്നിപ്പോള്‍ തന്‍റെ പ്രഥമപുത്രനെ കാണാന്‍ പുറപ്പെടുകയാണ് ഈ അമ്മ. എന്തിന്? ഇത്രയും നാള്‍ കാത്തു സൂക്ഷിച്ച രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി അവന്‍റെ വീര്യം നശിപ്പിക്കാനോ? ഇത്ര കാലം ശത്രുക്കളായി കരുതിയിരുന്നവര്‍ സഹോദരന്മാരാണെന്നു അറിയിച്ചു അവരുടെ ജീവന്‍ യാചിക്കുവാനോ?എല്ലാവരുടേയും നന്മയാണ് ഈ മാതാവ് കാങ്ക്ഷിക്കുന്നതു. ഈ അമ്മയുടെ അഞ്ചു പുത്രന്മാര്‍ക്കു, തന്‍റെ സഹോദരപുത്രന്‍ ശ്രീകൃഷ്ണന്‍ സഖാവായി ഉള്ളപ്പോള്‍ യാതൊരാശങ്കയ്ക്കും അവകാശമില്ല. എന്നാല്‍ ! കര്‍ണ്ണന്‍ ! അവനാരുണ്ടു തുണ? സ്വന്തം വീര്യ ശൌര്യ, പരാക്രമങ്ങള്‍ മാത്രം. ധര്‍മാത്മാവായ, ആദര്‍ശധീരനായ കര്‍ണ്ണന്‍ സൌഹൃദത്തിന്‍റെ , കടപ്പാടിന്‍റെ പേരില്‍ അധര്‍മപക്ഷത്തോടു ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഈ അമ്മയുടെ ഉള്ളം വേവുകയാണ്.

നദീതീരത്ത് മണല്‍ത്തിട്ടയില്‍ , സൂര്യനെ നോക്കി ധ്യാനത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന പുത്രന്‍റെ ദീര്‍ഘകായത്തിന്‍റെ നിഴലില്‍ ആ അമ്മ നിന്നു. ഈ അവസരത്തില്‍ പൂര്‍വകാലസ്മരണകള്‍ മനസ്സാകുന്ന വേദിയില്‍ തിക്കി തിരക്കി കയറിവരുകയാണ്. ഈ പൃഥക്കു സുഖം എന്നതു എന്നും നിമിഷനേരം നിലനില്‍ക്കുന്ന ഒരു സ്വപ്നം പോലെയാണ്. ബാല്യത്തില്‍തന്നെ സ്വന്തം പിതാവ് സുഹൃത്തിനു നല്‍കിയ വാക്കു പാലിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാതാപിതാക്കളെ പിരിയേണ്ടി വന്നു. കുന്തിഭോജരാജാവിന്‍റെ കൊട്ടാരത്തിലെത്തിയ പൃഥ കുന്തിയായി മാറി. മാതാപിതാക്കളെ പിരിഞ്ഞ് അന്യഗൃഹത്തില്‍ കഴ്യേണ്ടി വരുമ്പോഴുള്ള ദു:ഖം ഇവള്‍ക്കു നന്നായിട്ടറിയാം. കര്‍ണ്ണാ!മകനേ! പിഞ്ചു കണ്ണുകള്‍ തുറന്നപ്പോള്‍ മുതല്‍ രാധയും അതിരഥനും തന്നെയാണു നിന്‍റെ മാതാപിതാക്കള്‍ . എന്നാല്‍ ഈ കുന്തി തിരിച്ചറിവു വന്നതിനു ശേഷമാണു പെറ്റമ്മയെ പിരിഞ്ഞത്. പുതിയ കൊട്ടാരത്തില്‍ അവള്‍ക്കു നിറവേറ്റേണ്ടി വന്ന ചുമതല കഠിനമായതായിരുന്നു. കൌമാരം വിടപറഞ്ഞുതുടങ്ങുന്ന, നിഷ്കളങ്ക പ്രായത്തില്‍ , ക്രോധത്തിന്‍റെ മൂര്‍ത്തസ്വരൂപനായ ദുര്‍വാസാവുമഹര്‍ഷിയെ പരിചരിച്ചു പ്രീതിപ്പെടുത്താനുള്ള നിയോഗം അവളിലര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടു. കഠിനനിഷ്ഠയോടെ അവള്‍ ആ ദൌത്യം നിര്‍വഹിക്കുകയും ചെയ്തു. മഹര്‍ഷി പ്രീതനായി. വരുംവരായ്കകള്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയാത്ത ആ ബാലികയ്ക്കു മഹര്‍ഷി നല്‍കിയ അനുഗ്രഹമോ? വിചിത്രം തന്നെ. “ദേവാഹൂതി മന്ത്രം.”ആ ബാലിക കൌതുകം പൂണ്ടു മന്ത്രത്തിന്‍റെ ഫലപ്രാപ്തി പരീക്ഷിച്ചറിയാന്‍ ഒരുങ്ങിയതിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് എങ്ങിനെയാണ്? നന്മതിന്മകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാന്‍ അവള്‍ക്കരികില്‍ അമ്മ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ. സൂര്യതേജസ്സില്‍ ആകൃഷ്ടയായ അവള്‍‍ മന്ത്രം പരീക്ഷിക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. വിവേകമുറക്കാത്ത ബാലികയ്ക്കു മന്ത്രശക്തിയേകിയ മഹര്‍ഷിയാണോ കുറ്റക്കാരന്‍? ആഹ്വാനം ചെയ്തത് , ഭവിഷ്യത്തില്‍ അജ്ഞയായ ഒരു കുമാരിയാണെന്നു കരുതാതിരുന്ന ജ്ഞാനമൂര്‍ത്തിയായ ആ തേജപു:ഞ്ജമാണോ അപരാധി?അതോ വിധാതാവോ? ആ ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ടു ആ ബാലിക ആപാദചൂഡം മാറിപ്പോയി. വൃദ്ധയായ ദാസി മാത്രമേ അവള്‍ക്കു ആശ്രയമായി ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. എല്ലാ മോഹങ്ങളേയും, വികാരങ്ങളേയും സ്വപ്നങ്ങളേയും ചുട്ടുകരിച്ചുകൊണ്ടു ആ കന്യകാമാതാവു തന്‍റെ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചില്‍നിന്നും പറിച്ചെറിയുകതന്നെ ചെയ്തു.

വര്‍ഷങ്ങളായി അവള്‍ പശ്ചാത്താപത്തിലും മാതൃസ്നേഹത്തിലും വെന്തെരിയുകയാണ്. മകന്‍റെ തേജസ്സുറ്റ രൂപം അവളുടെ മുന്‍പില്‍ തന്നെ വളര്‍ന്നു വന്നു . “സൂതപുത്രന്‍, സൂതപുത്രന്‍ “എന്നു ജനങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം തന്‍റെ മറ്റു അഞ്ജു പുത്രന്മാരും അധി:ക്ഷേപിക്കുമ്പോള്‍ മകന്‍റെ മനസ്സു അമര്‍ഷത്തില്‍ തിളച്ചുമറിയുന്നതും അറിഞ്ഞു മൌനം ദീക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു. കരയില്‍ പിടിച്ചിട്ട മത്സ്യം പോലെ മകന്‍ പിടയുന്നതു കാണുമ്പോള്‍ എല്ലാം മറന്നു ഓടിച്ചെന്നു ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ കരള്‍ വെമ്പി. ഇതെല്ലാം വീക്ഷിച്ചു ആ പിതൃത്വം , ആ കര്‍മസാക്ഷി മുകളില്‍ ആകാശനീലിമയില്‍ നിര്‍വികാരനായി സ്വഛന്ദം നില്‍ക്കുന്നതു കണ്ട് മനസ്സ് നീറി. ആ പിതാവെന്തേ നിശ്ചിന്തനായത്! അല്ലെങ്കില്‍ , ഓരോ ജീവനും ഈ ഭൂമിയില്‍ ജന്മമെടുക്കുന്നതു ഈശ്വരന്‍റെ പ്രത്യേക നിയോഗം നിറവേറ്റാനായിരിക്കുമല്ലൊ.

യതാര്‍ത്ഥമാതാവിനെ തിരിച്ചറിയുമ്പോള്‍ നിന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടാകാവുന്ന കോളിളക്കങ്ങള്‍ ഈ അമ്മ സംകല്‍പ്പിക്കാറുണ്ട്. ഈ അമ്മയോടു നിനക്കു തോന്നുന്ന ഈര്‍ഷ്യക്കും , വെറുപ്പിനും, അവജ്ഞക്കും അളവുണ്ടാകുമോ? എന്നാല്‍ മകനേ! നീ ഒന്നറിയണം. ഒരമ്മയ്ക്കും തന്‍റെ ഓമല്‍ സന്താനത്തെ നിര്‍വികാരയായി, നിഷ്കരുണം ത്യജിക്കാനാവില്ല. ആ അമ്മ ശപിക്കപ്പെട്ട ആ ദിനത്തെ ചൊല്ലി കണ്ണീരൊഴുക്കാത്ത ഒരു ദിവസം പോലും ഇന്നേവരെ കടന്നുപോയിട്ടില്ല. കന്യകയായ , നിരാലംബയായ , രാജനീതിയാല്‍ ബന്ധിതയായ, ആനൂഢയൌവനയായ, ഒരു കുമാരിയുടെ നി:സ്സഹായാവസ്ഥ നിനക്കു മനസ്സിലാകുമോ?ഈ അമ്മ തന്‍റെ ചെയ്തികളെ ന്യായീകരിക്കുകയല്ല. അവള്‍ മറ്റെന്തു ചെയ്യുമായിരുന്നു? ജനിച്ച പുത്രനെ എല്ലാ അപമാനങ്ങളും സഹിച്ചു വളര്‍ത്തി എന്നുതന്നെ ഇരിക്കട്ടെ, വളര്‍ന്നു വരുമ്പോള്‍ നിന്‍റെ നേര്‍ക്കു നീളുന്ന പരിഹാസം നിറഞ്ഞ വിരലുകള്‍ക്കു മുന്നില്‍ ഇപ്പോഴുള്ളതിലധികം തല കുനിക്കേണ്ടി വരില്ലേ? അങ്ങിനത്തെ അവസരത്തില്‍ “ജനിച്ച ഉടനെ കഴുത്തു ഞെരിച്ചു കൊല്ലാതിരുന്നതെന്തേ” എന്നു അമ്മയുടെ ദയനീയമായ മുഖത്തു നോക്കി നീ ചോദിക്കുമായിരുന്നില്ലേ? തന്‍റെ കുഞ്ഞ് ലോകത്തിന്‍റെ ഏതെങ്കിലുമൊരു കോണില്‍ സുഖമായിവളരട്ടെ എന്നാണു ഈ അമ്മ ആശിച്ചത്. ഒരു പരിധി വരെ അതു സംഭവിക്കുകയും ചെയ്തു. നിനക്കു വാത്സല്യനിധികളായ അച്ഛനമ്മമാരെ കിട്ടി. എന്നാല്‍ വിധിവൈപരീത്യം തന്നെ. നിന്‍റെ ആകര്‍ഷകരൂപവും, അല്‍ഭുതപരാക്രമവും, മന:സ്ഥൈര്യവും കണ്ട് അനുമോദിക്കുന്നതിനു പകരം , അവഹേളിക്കാനാണു ജനങ്ങള്‍ തുനിഞ്ഞത്. ദുര്യോധനന്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ സിംഹത്തിനു സൃഗാലസന്തതി ഉണ്ടാകില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കാന്‍ ആരും തുനിഞ്ഞില്ല. നിനക്കു നേരിട്ട ഈ അപമാനഭാരം തന്നെ ആയിരിക്കാം പിന്നീടുണ്ടായ അനിഷ്ടസംഭവങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ഒരു ഹേതു. നീയെന്നും ആരാധിക്കുന്ന , നിന്‍റെ ഗുരുനാഥനെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ആ മാര്‍ത്താണ്ഡദേവനാണ് നിന്‍റെ പിതാവെന്നു അറിയുമ്പോള്‍ നിന്‍റെ വികാരം എന്തായിരിക്കും?ആ ഭക്തിയും സ്നേഹവും അചഞ്ചലമായിരിക്കുമോ? സ്വല്പം പോലും അമര്‍ഷം ഉണ്ടാകില്ലേ?

കുന്തിയുടെ ജീവിതത്തില്‍ പിന്നെയും സംഭവങ്ങളുടെ കുതിച്ചു ചാട്ടങ്ങളായിരുന്നു. പുകള്‍പെറ്റ കുരുവംശത്തിന്‍റെ സ്നുഷയായി. എന്നിട്ടോ? ദിഗ്വിജയിയായ പാണ്ഡുമഹാരാജാവ് കീര്‍ത്തിയ്ക്കൊപ്പം സപത്നിയേയും കൊണ്ടുവ്ന്നു. അന്നത്തേ രാജകുഡുംബങ്ങളില്‍ ഇതു അസാധാരണസംഭവമല്ലല്ലോ. സപത്നിയേയും സഹോദരിയായി സ്നേഹിക്കാന്‍ കുന്തി മടിച്ചില്ല. എന്നിട്ടും ആശ്വാസത്തിന്‍റേയും , ആഹ്ലാദത്തിന്‍റേയും നാളുകള്‍ വളരെ കുറച്ചേ ഉണ്ടായുള്ളു . രാജകുഡുംബത്തില്‍ അശനിപാതം കണക്കേയാണ് പാണ്ഡുമഹാരാജാവിനു മഹര്‍ഷിശാപമേറ്റ വിവരം എത്തിയത്. വിരക്ത്നായി വനത്തിലേയ്ക്കു പോയ മഹാരാജാവിനോടൊപ്പം സപത്നിയും, കുന്തിയും അനുഗമിച്ചു. കുലവൃദ്ധിക്കായി രാജനിയോഗമനുസരിച്ചു”ദേവാഹൂതി” മന്ത്രമുപയോഗിച്ച് മൂന്നു അമാനുഷപുത്രന്മാര്‍ക്കു കുന്തിയും രണ്ടു പേര്‍ക്കു മാദ്രിയും ജന്മമേകി.വരം നല്‍കിയ മഹര്‍ഷി ഈ ദൈവനിയോഗം മുന്‍ കൂട്ടി കണ്ടിരിക്കുമോ?രാജവംശത്തിന്‍റെ നന്മയ്ക്കും , അഭിവൃദ്ധിക്കും മുന്നില്‍ സ്ത്രീയുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങള്‍ക്ക് സ്ഥാനമെവിടെ? ജ്യേഷ്ഠത്തി ഗാന്ധാരീ ദേവി അന്ധനായ പതിയുടെ സഹധര്‍മിണീത്വം പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ കറുത്ത പട്ടുകൊണ്ടു കണ്ണുകള്‍ മൂടിക്കെട്ടി സ്വയം അന്ധത വരിച്ച മനസ്വിനിയാണ്. വാസ്തവത്തില്‍ അതായിരുന്നുവൊ ശരി? ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ അന്ധത്ത്വം സ്വന്തം കാഴ്ച്ച കൊണ്ടു പരിഹരിക്കുകയല്ലേ വേണ്ടിയിരുന്നത് ? ആവോ? ധര്‍മ്മനീതിയുടെ പോക്ക് വിധാതാവിനു പോലും നിശ്ചയിക്കാവുന്നതല്ലെന്നല്ലേ പറയുന്നത്‌!

വനത്തിലായിരുന്നെങ്കിലും സന്തോഷവും, സമാധാനവും അനുഭവിച്ച കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. വീണ്ടും വിധി ജീവിതത്തില്‍ ക്രൂരമായ ഇടി ഏല്‍പ്പിച്ചു. ശാപഗ്രസ്തനായ രാജാവ് ഒരു ദുര്‍ബലനിമിഷത്തിന്‍റെ പ്രേരണയില്‍ ജീവന്‍ വെടിയുകയും, അതിനു കാരണം സ്വയം ആരോപിച്ചു മാദ്രി ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ ചിതയില്‍ സതി അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു. പറക്ക മുറ്റാത്ത അഞ്ചു പുത്രന്മാരോടു കൂടി കുന്തി നിരാലംബയായി. കൊട്ടാരത്തിലേയ്ക്കു മടങ്ങാതെ നിവൃത്തിയില്ലായിരുന്നു. മക്കള്‍ക്കു അര്‍ഹതപ്പെട്ട സ്ഥാനം നേടിക്കൊടുക്കേണ്ടതായി കുന്തിയുടെ അടുത്ത കടമ. മനസ്സില്‍ പലവിധ ആശങ്കകളും ഉയര്‍ന്നു വന്നു. അവകാശത്തര്‍ക്കങ്ങള്‍ ഉയരുമെന്നു കുന്തിക്കറിയാമായിരുന്നു. കടമയുടേയും സൌഹൃദത്തിന്‍റെ പേരില്‍ തന്‍റെ കാനീനപുത്രന്‍ ശത്രുപക്ഷത്തു ചേരുന്നതു നോക്കി നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നു. കുന്തിക്കു മൌനം തന്നെ യായിരുന്നു അപ്പോഴും കരണീയം.

ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പുതിയ സംഭവങ്ങളും കൊണ്ടാണു പുലര്‍ന്നിരുന്നത്. അഭ്യാസപരീക്ഷ, അരക്കില്ലം, ദ്രൌപദീപരിണയം, ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥ്സ്ഥാപനം, രാജസൂയം, ശിശുപാലവധം സംഭവങ്ങളുടെ കുത്തൊഴുക്കായിരുന്നു. അഭ്യാസക്കളരിയില്‍ മത്സര രംഗത്തു വെച്ചു ജ്യേഷ്ഠപുത്രനെ മറ്റുമക്കള്‍ അവഹേളിക്കുന്നതു കണ്ടു മനം നൊന്തു. ശ്രീകൃഷ്ണകൃപയും , കഠിനപ്രയത്നവും കൊണ്ടു നേടിയെടുത്ത സര്‍വൈശ്വര്യങ്ങളും ചൂതുകളിയുടെ പേരില്‍ അന്യാധീനപ്പെടുന്നതു കണ്ടു. ദ്യൂതസഭയില്‍ സഭാമദ്ധ്യേ ,ഗുരുജനങ്ങളെ സാക്ഷിനിര്‍ത്തി കൃഷ്ണ അപമാനിതയാവുന്നതറിഞ്ഞു മനസ്സു ഉല്‍ക്കടമായി ക്ഷോഭിച്ചു. സ്ത്രീയുടെ അപമാനം കുലവൃദ്ധന്മാരും , വന്ദ്യഗുരുജനങ്ങളും നോ‍ക്കിനിന്നതറിഞ്ഞ് ഹൃദയം നുറുങ്ങി. “കുലടയെന്നു വിളിച്ചു ദ്രൌപദിയെ അപമാനിച്ചപ്പോള്‍ ചോദ്യം ചെയ്യാന്‍ ആരും മുതിര്‍ന്നില്ല. കര്‍ണ്ണാ! മകനേ!ആദര്‍ശശാലിയും , സദ്ഗുണസമ്പന്നനും കരുണാമയനും ആയ നിന്‍റെ മുഖത്തുനിന്ന് അത്തരം അപ:ശബ്ദങ്ങള്‍ പുറപ്പെട്ടതെങ്ങിനെ? അല്ലെങ്കില്‍ ആരേയാണ് പഴിക്കേണ്ടത്?സ്വയംവരവേളയില്‍ നിന്നെ അപമാനിക്കാന്‍ ദ്രൌപദിയും ഒട്ടും മടിച്ചില്ലല്ലോ. അജയ്യരും , മഹാശൌരികളുമായ മക്കള്‍ സത്യത്തിന്‍റെയും , ധര്‍മ്മത്തിന്‍റെയും പേരില്‍ കൈകള്‍ കെട്ടി ശിരസ്സു കുനിച്ചു നി:സ്സഹായരായി നോക്കി നില്‍ക്കുന്നതും കാണേണ്ടി വന്നു.

മക്കള്‍ക്കു ദ്വാദശവത്സരം വനവാസവും ഒരു കൊല്ലം അജ്ഞാതവാസവും. എന്തിനു വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നു ഈ ശിക്ഷ?മക്കള്‍ വനത്തില്‍ കഷ്ടപ്പെട്ടു കാലം കഴിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിനെ കല്ലാക്കികൊണ്ടു നാട്ടില്‍ വിദുരഗൃഹത്തില്‍ കഴിഞ്ഞുകൂടി. അവസാനമിതാ കൃഷ്ണന്‍റെ ദൂതു പരാജയപ്പെട്ടു ഘോരയുദ്ധം ആസന്നമായിരിക്കുന്നു.

കര്‍ണ്ണാ നിന്‍റെ മുന്‍പില്‍ പാപിയായ ഈ അമ്മയിതാ വന്നിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കലെങ്കിലും നിന്‍റെ മുഖത്തുനിന്നു അമ്മേയെന്ന വിളി കേള്‍ക്കാന്‍ ഇവള്‍ എത്ര കാലമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു? സത്യമറിയുമ്പോള്‍ നിന്‍റെ മന:സ്സിലുയരുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ ഈ അമ്മ അറിയുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും ദുര്‍ബലയായ ഒരു രാജകന്യകയുടെ നി:സ്സഹായാവസ്ഥ നീ മനസ്സിലാക്കുമൊ? നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ പുത്രസാമീപ്യത്തിന്നു വേണ്ടി വര്‍ഷങ്ങളായി മനമുരുകുക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ ദു:ഖം നീ അറിയുമോ?

ഉവ്വ്. ഒടുവില്‍ നീ മനസ്സിലാക്കി. മദ്ധ്യമപാണ്ഡവന്‍റെ ഒഴികെ മറ്റ് അനുജന്മ്മാരുടെ ജീവന്‍ നീ ദാനമായി നല്‍കി. പക്ഷെ ഈ അമ്മ നിന്‍റേയും രക്ഷ കാംക്ഷിച്ചിരുന്നു. അമ്മ്യ്ക്കു എന്നും മക്കള്‍‍ അഞ്ചായിരിക്കുമെന്നു നീ പറഞ്ഞു. ഒന്നുകില്‍ അര്‍ജുനനോടുകൂടി അഞ്ചു പേര്‍. അല്ലെങ്കില്‍ കര്‍ണനോടു കൂടി അഞ്ച് പേര്‍. നിന്‍റെ തീരുമാനത്തിനു മാറ്റമില്ലായിരുന്നു. അമ്മയ്ക്കു ആരേയും ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഓരോരുത്തരും ഒന്നിനൊന്നു മികച്ചവര്‍. ഒരു വിധത്തില്‍ ഈ അമ്മ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവതി തന്നെ. എതിരില്ലാത്ത വീര്യത്തോടു കൂടിയ വിശ്വവിജയികളായ ആറു പുത്രന്മാര്‍. വിശ്വവിജയി കര്‍ണ്ണന്‍, ദയാപയോനിധി കര്‍ണ്ണന്‍, വില്ലാളിവീരന്‍ കര്‍ണ്ണന്‍, !എന്തെല്ലാം വിശേഷണങ്ങള്‍! പക്ഷേ വിധിയെ തടുക്കാന്‍ ആര്‍ക്കാണു കഴിയുന്നത്. ഭാഗ്യവതിയായിരിക്കെ തന്നെ ഏറ്റവും നിര്‍ഭാഗ്യവതിയും !

ഘോരയുദ്ധം അനിവാര്യമായിരുന്നു. അഭിമനുവിനെപ്പോലെയുള്ള വീരസാഹസികരായ ചെറു മക്കള്‍ വീരഗതി പ്രാപിച്ചു. ജീ‍വിതം നുകരും മുന്‍പേ രാജവധുക്കള്‍ വിധവകളായി. പൂജ്യരായ ഗുരുജനങ്ങള്‍ സ്വര്‍ഗം പൂകി. സഹോദരന്മാര്‍ തമ്മിലടിച്ചു നശിച്ചു. ഇനി ഈ അമ്മയ്ക്കു അനുഭവിക്കാന്‍ ബാക്കി എന്താണുള്ളത്. അതേ! ഒന്നു കൂടിയുണ്ട്. സ്വന്തം സഹോദരനെയാണ് മഹാശത്രുവായി കരുതി വധിച്ചത് എന്നറിയുമ്പോളുള്ള ശേഷിച്ച മക്കളുടെ തിരസ്കാരം. രഹസ്സ്യം മറച്ചു വെച്ച്, കലഹത്തിനു മൂര്‍ച്ച കൂട്ടി എന്ന ആരോപണം. അതും സംഭവിച്ചു. എന്നാള്‍ ഈ അമ്മയ്ക്കൊന്നറിയാം . പ്രഥമപുത്രനോടുള്ള കടമയില്‍ വീഴ്ച വന്നതൊഴിച്ചാല്‍ ബാക്കി എല്ലാ ചുമതലകളും ഈ അമ്മ വിധിയാംവണ്ണം നിര്‍വഹിച്ചു എന്നു തന്നെയാണ് കുന്തി കരുതുന്നത്. നിഷ്ക്രിയരായ മക്കള്‍ക്ക് “വിദുളാവാക്യം“ എന്ന സന്ദേശം നല്‍കി ഊര്‍ജ്വസ്വലരാക്കി പ്രവര്‍ത്തനനിരതരാക്കേണ്ടതായിരുന്നു കുന്തിയുടെ അന്നത്തെ കടമ. അന്നു ഈ അമ്മ തെല്ലും ഭീരുവായില്ല. ഇന്നു മക്കള്‍ വിജയശ്രീലാളിതരായി, ശ്രേയസ്കരരായി. ഈ അമ്മയ്ക്കിനി ഒന്നും നേടുവാനില്ല. കര്‍മങ്ങളൊന്നും ബാക്കിയില്ല. വനവാസം തന്നെയാണു ഉചിതം. ജ്യെഷ്ഠനേയും പത്നിയേയും പരിചരിച്ചു അവരുടെ കൂടെ വനത്തില്‍ കഴിയാനാണു ഇനി ഇവളുടെ നിശ്ചയം. ജീവിതത്തിലെ ഭുരിഭാഗവും വനത്തില്‍ കഴിച്ചു കൂട്ടിയ കുന്തിയ്ക്കു അതിനു പ്രത്യേക ആലോചനയോ തയ്യാറെടുപ്പുകളൊ ഒന്നും ആവശ്യമില്ല. വൃദ്ധരായ ജ്യേഷ്ഠനോടും ജ്യേഷ്ഠത്തിയോടുമൊന്നിച്ച് കുന്തി വനത്തിലേയ്ക്കു പുറപ്പെടുകയാണ്.

ലോകത്തിലെ എല്ലാ മക്കളുടേയും ദു:ഖങ്ങള്‍ ഈ അമ്മ ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. മക്കളെല്ലാവരും സുഖത്തോടെ , ശ്രേയസ്സോടെ , സമാധാനത്തോടെ കഴിയാനിട വരട്ടെ എന്നാണ് ഈ അമ്മയുടെ പ്രാര്‍ഥന.

‘

മഞ്ഞുകാലം

2008-08-18T12:07:00.000+05:30

ഹായ്!എന്തിമ്പമാര്‍ന്ന മനോഹരമായ കാഴ്ച!വെണ്മാനമാകുന്ന വന്‍ കിടക്ക ചോര്‍ത്തി പുതു കിടക്ക ചമയ്ക്കുന്നതാരാണു? ചോര്‍തിയ പഞ്ഞി കെട്ടുകെട്ടായി മാനത്തു നിന്നു തുതുരാ വീഴുന്നതു കാണാനെന്തുഭംഗി! ഓടിച്ചെന്നു ഇരുകൈകള്‍കൊണ്ടും പഞ്ഞി വാരിയെടുക്കാന്‍ തോന്നും. ഭൂമി മുഴുവന്‍ പഞ്ഞിത്തുണ്ടുകളെക്കൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

വെണ്മേഘത്തരുണികളുടെ ആനന്ദനൃത്തഘോഷത്തിനിടയ്ക്കു കാലിലണീഞ്ഞ ചിലമ്പുകളീല്‍ നിന്നു മുത്തുകള്‍ പൊഴിഞ്ഞു വീഴുകയാണെന്നു തോന്നുന്നു. അവസാനമില്ലാതെ ഒന്നിനു പിന്‍പേ ഒന്നായി അവ താഴേയ്ക്കു പതിക്കുന്നതു കാണാന്‍ എന്തു ഭംഗി.

നനുത്ത വെണ്‍പട്ടിനാല്‍ ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കുമിടക്കു ഒരു തിരശ്ശീല പിടിച്ചതാണെന്നും തോന്നുന്നുണ്ടു. വാനില്‍ നടക്കുന്ന നൃത്തമഹോത്സവത്തിനു അരങ്ങത്തു പിടിച്ച തിരശ്ശീലയായിരിക്കുമോ? പളപളാ മിന്നുന്ന വെണ്‍പട്ടുഏറ്റവും മൃദുലവും ശീതളവുമായിരിക്കുന്നു.

ഇനി ഒരുപക്ഷേ ഈ ഭൂമിയാണോ നടനവേദി? അപ്സരകന്യകമാര്‍ നൃത്ത ഭൂഷകളണിഞ്ഞു ഭൂമിയിലേക്കു മന്ദം മന്ദം ഇറങ്ങി വരികയാണോ? ദിക്കുകള്‍ മുഴുവന്‍ ധവളാഭമായിരിക്കുന്നു. ഭൂമിയെ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന അനേകലക്ഷം ആലക്തിക വിളക്കുകളുടെ പ്രകാശം തട്ടി മഞ്ഞുപാളികളീലൂടെ വിവിധ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്ന കാഴ്ച വര്‍ണനാതീതം തന്നെ. സര്‍വത്ര പ്രകാശധോരണി തന്നെ.

ഇലകള്‍ കൊഴിഞ്ഞു അസ്ഥിമാത്രങ്ങളായി നില്‍ക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങളെല്ലാം മഞ്ഞു കൊണ്ടു മൂടി അടിമുടി വെള്ള അങ്കി ചാര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നു. പാദങ്ങള്‍ ഭൂമിയില്‍ തൊടുന്നില്ല. ഞെരിയാണീക്കറ്റം മഞ്ഞു മൂടിയിരിക്കുകയാണു. വെണ്മയാര്‍ന്ന കേശഭാരത്തോടും , താടിമീശകളോടും കൂടി ക്രിസ്മസ് അപ്പൂപ്പന്മാര്‍ യേശുദേവന്‍റെ ആഗമനവേളയില്‍ വരവേല്‍ക്കാന്‍ നിരനിരയായി ഒരുങ്ങിനില്‍ക്കുകയാണെന്നു തോന്നും. എങ്ങും വിശുദ്ധിയുടെ വെണ്മയുടെ മഹാപ്രളയം തന്നെ. ഇങ്ങിനെ മനം മയക്കുന്ന മഹനീയമായ ചിത്രം ആരചിച്ച ആ വിശ്വകലാകാരന്നു അനന്തകോടിപ്രണാമം.

താണ്ടവം

2008-07-16T11:37:00.001+05:30

കരിമുകിലൊത്തിടതൂര്‍ന്നു തിങ്ങിയ

കാരിരുള്‍ ജടാഭാരമെങ്ങോ മറഞ്ഞുപോയ്

മര്‍ത്യതൃഷ്ണതന്‍പ്രഹരമേറ്റങ്ങു

കാനനഭൂവാകെ മരുപ്പറമ്പായ്

കാലകാലനാം മഹാകാളശിരസ്സതു

ജടാവിഹീനമാം കപാലമായ്

ആശ്രയമറ്റ തടിനിയാണ്ടു പോയ്

ഭൂദേവിതന്നങ്കത്തിലാഴത്തില്‍

അമ്പിളിക്കീറില്ല, മാന്‍ കുരുന്നില്ല

ചര്‍മവസനവും പോയ്മറഞ്ഞു

വിരുപാക്ഷവിഗ്രഹം ത്രിലോചനവിഭ്രമം

ദിഗമ്പരനാമമന്വര്‍ഥമായി

കപാല, ശൂല , ഡമരു സമന്വിതം

ഭീഷണരൂപം ദുര്‍നിരീക് ഷ്യം

വിഹായസ്സിലുയര്‍ന്നീടും വാമപാദവും

ചക്രവാളത്തിലമര്‍ന്ന ദക്ഷിണപാദവും

അന്തികേ മഹാദേവിയും ചേര്‍ന്നങ്ങു

പ്രചണ്ട താണ്ടവനര്‍ത്തനം തുടങ്ങുന്നു

ആര്‍ത്തിയും, അധികാരദാഹവും

ചീര്‍ത്തു, നീതിയുംധര്‍മവും വെടിഞ്ഞു

ആര്‍ത്തുഴറും മര്‍ത്യചെയ്തികള്‍ കണ്ടു

ക്രുദ്ധനായുണര്‍ന്നെഴുന്നേറ്റു രുദ്രനും

താണ്ഡവനര്‍ത്തനഘോഷം തുടങ്ങുന്നു

വിഭ്രാമകമാകുമീ കാലവിപര്യയം

കണ്ടു കലിയാര്‍ന്നു നെറ്റിക്കണ്‍ മിഴിച്ചുവോ?

പൃഥ്വി വിറക്കുന്നു രണ്ടായ് പിളരുന്നു

ചാരമതുമാത്രമവശേഷിക്കുന്നു.

കൊടുംകാറ്റടിക്കുന്നു മണിമേടകള്‍ തകരുന്നു

മക്കളെ തെല്ലു നേരം പൊറുക്കുവിന്‍

ശാന്തരായ് ചെറ്റു ചിന്തയിലാഴുവിന്‍

എന്തിനീമത്സരമെന്നതോര്‍ക്കുവിന്‍

അന്ത്യത്തില്‍ ശേഷിപ്പതെന്തെന്നതോര്‍ക്കുവിന്‍‍

കൊള്ളയും കൊലയും വെടിയുവിന്‍

സമസൃഷ്ടിയില്‍ തെല്ലു കാരുണ്ണ്യം പൊഴിക്കുവിന്‍

മത്സരം വെടിയുവിന്‍, സ്നേഹമന്ത്രം ജപിക്കുവിന്‍‍

ജീവിതപ്പാതയില്‍ കൈകോര്‍ത്തു ചരിക്കുവിന്‍

രാമനും രഹീമും യേശുവും നന്മതന്‍

സ്നേഹമന്ത്രമെന്നതോര്‍ക്കുവിന്‍‍

കാരുണ്ണ്യമാര്‍ന്നൊരു മര്‍ത്ത്യമനസ്സല്ലൊ

ശ്രീകോവിലവര്‍ക്കെന്നതോര്‍ക്കുവിന്‍

സ്നേഹസ്വരുപമാര്‍ന്നതാം പുലരികള്‍

ഉദിച്ചുയരട്ടെ ധര്‍മനീതിപുലരട്ടെ

ഉടുക്കിന്‍ ദ്രുത താളത്തിനൊത്തു

ആനന്ദനര്‍ത്തനമാടട്ടെ ജഗദീശന്‍

രത്നാകരം

2008-06-27T09:46:00.001+05:30

രത്നാകരം

അലകളിളകി മറിയുന്ന കടലെന്നപോലെ മനസ്സില്‍ വിചാരതരംഗങ്ങള്‍ ഇളകിമറിയുന്നു. ഭാവനയാകുന്ന ചെറുതോണിയിലേറി സാഗരമദ്ധ്യത്തിലേയ്ക്കു തുഴയുകയാണു. കാണാക്കയങ്ങളിലും , വന്‍ തിരമാലകളിലും പെട്ടു വഞ്ചി ചാഞ്ചാടുന്നു. മുത്തും, പവിഴവും , രത്നവും തേടി അലയുന്ന ഞാന്‍ എത്തുന്നതെവിടെയാണു ആവോ? പെറുക്കിയെടുക്കുന്ന മുത്തും, പവിഴവും കൊണ്ടു മനോഹരമായ ഹാരം തീര്‍ക്കാന്‍ എന്‍റെ മനസ്സു കൊതിക്കുന്നു. പരിമിതവിഭവയായ എനിക്കു ഈ ആഗ്രഹം ചേര്‍ന്നതു തന്നെയോ? മനസിന്‍റെ മോഹങ്ങള്‍ നിയന്ത്രണാതീതം തന്നെ.

അലകളില്‍ ഊഞ്ഞാലാടിക്കൊണ്ടു എന്‍റെ തോണി യഥേഷ്ടം സഞ്ചരിക്കുന്നു. രത്നാകരത്തില്‍നിന്നും എനിക്കു വേണ്ടതു വേര്‍തിരിച്ചെടുക്കാന്‍‍ എനിക്കു കഴിയുമോ? അദ്ധ്വാനം മാത്രം പോരാ ജഞാനവും അതിനാവശ്യമാണെന്നു ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ശ്രേഷ്ഠനായ ഗുരുവില്‍നിന്നു ശിക്ഷണം ലഭിക്കാതെ പോയതിന്‍റെ കുറവു അറിയുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ അതിനെക്കുറിച്ചു ദു:ഖിക്കുന്നതു വ്യര്‍ഥം തന്നെ. അറിവാകുന്ന വഴികാട്ടിയുടെ അഭാവത്തില്‍ ഞാനും , എന്‍റെ ചെറുതോണിയും ലക്ഷിയത്തില്‍ എത്തുന്നതെങ്ങിനെ?

കൈവശമുള്ള പരിമിതമായ കോപ്പുകളുമായി മുമ്പോട്ടു തന്നെ പോകട്ടെ. കിട്ടുന്ന പവിഴമണികള്‍ നിറം കെട്ടതായാലും ഭംഗിയില്ലാത്തതായാലും എനിക്കു അവ നിധികള്‍ തന്നെ. എന്നാലാവുന്ന വിധം ഒരു ഹാരം തീര്‍ത്തു ഞാനെന്‍റെ ആഗ്രഹം പൂര്‍ത്തീകരിക്കട്ടെ.

ഋതുഭേദം

2008-06-15T19:20:00.001+05:30

ഋതുഭേദം

വേനല്‍ച്ചൂടില്‍ വയലേലകളെല്ലാം വരണ്ടു വിണ്ടു കീറിയിരിക്കുന്നു. ഒരിറ്റു വെള്ളത്തിനായി മുറിവേറ്റ ചുണ്ടുകള്‍ പിളര്‍ന്നു നരച്ച ആകാശത്തിനോടു യാചിക്കുകയാണോ എന്നു തോന്നും. സഹസ്രകിരണന്‍ തന്‍റെ ചണ്ഡരശ്മികളെക്കൊണ്ടു മേദിനിയെ പൊള്ളിക്കുകയാണു. പുഴകളെല്ലാം കുറ്റിക്കാടുകളായി മാറിയിരിക്കുകയാണു. അങ്ങിങ്ങായി ചെറിയ നീര്‍ത്തളങ്ങള്‍ മാത്രം. ചുറ്റും കാട്ടുപൊന്തകളും , കുറ്റിച്ചെടികളും, മണല്‍ത്തിട്ടും പരന്നുകിടക്കുന്നു. കന്നുകാലികള്‍ ശിരസ്സു നിലത്തു അമര്‍ത്തി ജലസ്പര്‍ശത്തിനായി തേടുന്നു. കരിഞ്ഞ പുല്‍ക്കൊടികള്‍ മുട്ടുമടക്കി കിടക്കുന്നു. വിയര്‍പ്പു പോലും ആവിയായി മേലോട്ടു പൊങ്ങുകയാണു. ഈ താപത്തിന്നൊരവസാനം എവിടെ?

ഹായ്! മാനത്തിന്‍റെ അങ്ങേ കോണില്‍ കാണുന്നതെന്താണു? ഒരു ചെറിയ കറുപ്പു പരിവേഷം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുവോ? അതെ. പതുക്കെപ്പതുക്കെ വലുപ്പം വെച്ചുവരുന്ന കാര്‍മേഘം എത്ര മനോഹരം. ഹാ! കഷ്ടം! ആ മേഘക്കുരുന്നു എങ്ങോ പോയി മറഞ്ഞു. വീണ്ടും ഒരിറ്റുവെള്ളത്തിനായി പ്രതീക്ഷയോടെയുള്ള കാത്തിരുപ്പുതന്നെ.

അതാ, മാനം വീണ്ടും കാര്‍മേഘങ്ങള്‍കൊണ്ടു ഇരുളാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇത്തവണ കൂട്ടമായാണു കാര്‍മുകിലെത്തിയിരിക്കുന്നതു. ചെറു
തായി ഇടി മുരളുന്നുവോ?ഒരു തുള്ളീ മുഖത്തു പതിച്ചുവോ? അതെ. ഒന്നു, രണ്ടു, മൂന്നു........ ഹായ്! വര്‍ഷം അടീവെച്ചടിവെച്ചു എത്തുന്നു. മനസ്സു ഉത്സാഹം കൊണ്ടൂ കുതികൊള്ളുകയാണു. മിന്നലാകുന്ന ഹാരങ്ങള്‍ ചാര്‍ത്തി മേഘത്തരുണികള്‍ ഘോഷയാത്ര തുടങ്ങി. ചടപടായമാനഘോഷത്തോടെ വര്‍ഷം കനക്കുന്നു. എന്തൊരാശ്വാസം! ദാഹാര്‍ത്തയായ ഭൂമി ഒരൊറ്റ ശ്വാസത്തില്‍തന്നെ തന്നില്‍ പതിച്ച നീര്‍-ത്തുള്ളികളെ കുടിച്ചുതീര്‍ത്തുവോ? ഹര്‍ഷപുളകിതയായി അവള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നുവോ? പുല്‍നാമ്പുകള്‍ ‍കിളിര്‍ത്തുപൊങ്ങുന്നു. ലഹരി പിടിപ്പിക്കുന്ന മണ്ണിന്‍ മണം എങ്ങും പരക്കുന്നു. വൃക്ഷങ്ങളെല്ലാം പുതു തളിരുകള്‍ ചൂടി വര്‍ഷാഗമനത്തെ സഹര്‍ഷം സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു.

ഈ പേമാരി ഇങ്ങിനെ നില്‍ക്കാതെ കോരിച്ചൊരിയാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടു ദിവസങ്ങളെത്രയായി. കൃഷിയാകെ നശിച്ചു. പുഴകളും , കുളങ്ങളും , നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നു. എവിടെ നോക്കിയാലും ജലമയം തന്നെ. സൂര്യന്‍ ആകാശത്തു തന്‍റെ കൊട്ടാരത്തില്‍ മറഞ്ഞിട്ടു എത്ര ദിവസങ്ങളായി.
ഇടിയും, മിന്നലും വരുത്തിയ നാശനഷ്ടങ്ങള്‍ക്കു കണക്കില്ല. രണ്ടു മണി അരിയിട്ടു തിളപ്പിച്ച വെള്ളം അകത്തു ചെന്നിട്ടു നാളുകളേറെ ആയി.

ഇന്നെന്താണു , ദിനകരന്‍ വാതില്‍പ്പൊളി പാതി തുറന്നു പുറത്തേയ്ക്കു എത്തി നോക്കുന്നുവോ? ഇളംവെയില്‍ പൊന്നുരുക്കി ഒഴിച്ച പോലെ തിളങ്ങുന്നു. വെള്ളം കുറേശ്ശയായി പിന്‍ വാങ്ങുകയാണു. ആകപ്പാടെയൊരു ഉന്മേഷം തോന്നുന്നു. തേച്ചു കഴുകി കത്തിച്ചു വെച്ച വിളക്കു പോലെ ശോഭിക്കുന്ന ഭൂമി. ചെടികള്‍ ചെറുതായി വീശുന്ന കാറ്റില്‍ ഉന്മത്തമായി തലയാട്ടി രസിക്കുന്നു. ഇളംവെയിലും ചാറ്റല്‍മഴയും ഒളിച്ചുകളിക്കുകയാണു. മഴക്കാലം പതുക്കെ പിന്‍ വാങ്ങുകയാണെന്നു തോന്നുന്നു. വര്‍ഷമേ വിട.

പ്രഭാതങ്ങള്‍ മൂടല്‍മഞ്ഞില്‍ മങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു. പരസ്പരം കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. ദിവസങ്ങള്‍ക്കു നീളം കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നേരം വൈകി ഉണരുന്ന മാര്‍ത്താണ്ഡന്‍ നേരത്തെ തന്നെ ഉറങ്ങാനും പോകുന്നു. ആകാശപ്പൂമുഖവാതില്‍ നേരത്തെ അടച്ചു പുതച്ചുമൂടി ഉറങ്ങാന്‍ സുഖം തന്നെ എന്നായിരിക്കുമോ? വൃക്ഷങ്ങളില്‍ നിന്നും കൊഴിഞ്ഞ ഇലകളാല്‍ ഭൂമിക്കു ചാരനിറം പൂണ്ട ഒരു പുതു പരവതാനി ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. മരങ്ങള്‍ അസ്ഥികൂടങ്ങളെപ്പോലെ മേല്പോട്ടു നോക്കി തപസ്സു ചെയ്തു നില്‍ക്കുന്നു. ഹൌ എന്തൊരു തണുപ്പു ! മദ്ധ്യാഹ്നമായിട്ടും കുറവു തോന്നുന്നില്ല. ഈ ഇളം വെയിലത്തു ഇരിക്കാന്‍ നല്ല സുഖം തന്നെ. പെട്ടെന്നു തന്നെ അസ്തമയമായല്ലോ.

ചെടികളെല്ലാം മണ്ണീനുള്ളില്‍ അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുകയാണു. അവയുടെ പുനരുജ്ജീവനത്തിന്നു ഉള്ള ഊഴവും കാത്തു ദീര്‍ഘനിദ്രയിലമര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. എന്നാലും ആകപ്പാടെ ഉത്സാഹം തോന്നുന്ന കാലം തന്നെ.

ഉത്സവകാലങ്ങളുടെ തുടക്കവുമായല്ലൊ. പൂച്ചെടികളെല്ലാം പുഷ്പിതകളായി അടിമുടി കോരിത്തരിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. പ്രഭാതങ്ങളില്‍ തളിരിലകളില്‍ പറ്റിയിരിക്കുന്ന മഞ്ഞിന്‍ കണങ്ങളില്‍ സൂര്യന്‍ കണ്ണാടി നോക്കുന്നു. തണുപ്പുകൊണ്ടു വിറയ്ക്കുകയാണെങ്കിലും വസന്തകാലത്തിന്‍റെ ‍ വരവില്‍ ആഹ്ലാദം അലതല്ലുന്നു.

കാലം വീണ്ടും മാറുകയാണു. ശീതം പതുക്കെപ്പതുക്കെ പിന്മാറുന്നു. മദ്ധ്യാഹ്നങ്ങളില്‍ ഉഷ്ണം സഹിക്കാതായിത്തുടങ്ങി. സൂര്യനു എന്തൊരു തിളക്കം! ചൂടു കൂടി വരുന്നു. ദാഹം സഹിക്കുന്നില്ല. മാനത്തേക്കു നോക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. കണ്ണഞ്ചിപ്പോകുന്നു. സൂര്യതേജസ്സു ഒരു തീഗോളമായി മാറിയിരിക്കുകയാണു. ഇത്രയും ക്രുദ്ധനാവാനെന്തേ? സുഖം മാത്രം കാംക്ഷിക്കുന്ന മാനവനോടു ഈര്‍ഷ്യ തോന്നിയിട്ടാണോ?സുഖവും ദുക്ഖവും , രാവും പകലും പോലെ മാറിമാറിവരുമെന്നും രണ്ടായാലും ഒരുപോലെ വര്‍ത്തിക്കണമെന്നും മനുഷ്യനോടു ഉപദേശിക്കുകയായിരിക്കുമോ?എങ്കിലും ഈ തീജ്വാലയില്‍നിന്നും ഒരു മോചനം ആഗ്രഹിച്ചുപോകുന്നു.

അതാ!മാനത്തു അങ്ങേ കോണില്‍ ഒരു കറുപ്പു രാശി പടരുന്നു. കാര്‍മുകില്‍ തന്നെ. വീണ്ടും വര്‍ഷം വന്നെത്തുകയായി. .

കല്പന

2008-05-28T15:17:00.002+05:30

ഭാവനയാകും ചിറകുകള്‍‍ വീശി ഞാന്‍

പാറിപ്പറക്കുന്നു ഗഗനവീഥിയില്‍

സുന്ദരസ്വപ്നമാം സ്യന്ദനമേറി ഞാന്‍

സങ്കല്‍പ‍വാനത്തിലൊഴുകുന്നു മന്ദമായ്

ഹര്‍ഷപുളകിതമാകുന്നു മാനസം

വെണ്മു‍കി‍ല്‍മാലകള്‍ക്കൊപ്പം ചരിക്കവെ

പാറിപ്പറക്കും പറവകള്‍ക്കൊപ്പമായ്

ചിറകുകള്‍ വീശി മേല്‍പ്പൊട്ടുയരവേ

മന്ദസമീരന്ണന്‍ തന്നുടെ കൈകളില്‍

ആമന്ദമാടി ഞാന്‍ ഉല്ലാസസമന്വിതം

വാനവില്ലാകും തോണിയിലേറി ഞാന്‍

മെല്ലേത്തുഴയുന്നിതംബരസാഗരേ

മത്തമയൂരം പോല്‍ പീലിവിടര്‍ത്തി ഞാന്‍

ആത്തമോദേന നര്‍ത്തനമാടുന്നു

വൈരമണികള്‍‍ തിളങ്ങുമാ നീരാളം

മെല്ലെ നീര്‍ത്തി പുതയ്ക്കുന്നു മാനസം.

വിശ്വശില്പി

2008-05-21T16:44:00.000+05:30

വിശ്വശില്പി
-------------------

വിജനമാം അംബര വീഥിമദ്ധ്യത്തിലായ്

വീണുകിടക്കുന്നൊരു വെള്ളിത്തളിക

തിളക്കമാര്‍ന്നുള്ള വൈരമണികള്‍

തൂകികിടക്കുന്നു ചുറ്റിലുമായ്

ആരുടെ ഭാണ്ഡത്തില്‍നിന്നൂര്‍ന്നതാവാം

ഈടുറ്റതാകുമീനിധിപ്രകര്‍ഷം

മുത്തുപതിച്ചുള്ള പൊന്നിന്‍ വളകളും

വജ്രാഭ ചൊരിയുന്ന ഹാരജാലങ്ങളും

നീളെ ചിതറികിടക്കുന്നു പാതയില്‍

പൊന്നിധിപ്പേടകം തട്ടിമറിഞ്ഞ പോല്‍

മിനുമിനുപ്പാര്‍ന്നൊരാ നീലനീരാളം

ച്ചുളിനീര്‍ത്തിഭംഗിയില്‍ വിരിച്ചതിന്മേല്‍

അല്‍ഭുതമാമ്മാറഴകിയറ്റീടുന്ന

ചാരുവാം ചിത്രങ്ങള്‍ രചിച്ചതാരോ?

വര്‍ണ്ണശബളാഭമല്ലിവയെങ്കിലും

വൈരമണികളും സുവര്‍ണ്ണത്തരികളും

നീളെപ്പതിച്ചു മിന്നുന്നതിന്മദ്ധ്യേ

ആരോമല്‍ക്കുരുന്നിനെയങ്കത്തിലേന്തിടും

അമ്മതന്‍ മുഖകാന്തിയാര്‍ന്നുള്ളോരാ

വെണ്മണിത്തിങ്കളിന്‍ മന്ദഹാസം തിളങ്ങുന്നു

സന്ധ്യയില്‍ ‍ സ്നാനവും കഴിച്ചു വിടുര്‍ത്തിട്ട

ക്കൂരിരുള്‍ കറുപ്പാര്‍ന്നിടതൂര്‍ന്നവേണിയില്‍

താരകജാലങ്ങളാം പൂമാലചാര്‍ത്തി

പാതിമുഖം കാട്ടി മന്ദഹാസം ചൊരിഞ്ഞു

വിണ്ണിന്‍ കതകിന്‍ പിന്നിലായ് ലജ്ജിച്ചു

അംബിളിപ്പെണ്‍കൊടി അവനമ്രയായ് നില്‍ക്കുന്നു

രാഗവിലോലനായ് സാഗരനാഥനോ

ആശ്ലേഷോത്സുകാല്‍ തിരക്കൈകളുയര്‍ത്തുന്നു

വേപഥു പൂണ്ടൊരാ പൂവല്‍ക്കരങ്ങളില്‍

ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചുള്ള പാല്‍ച്ചഷകം

തുള്ളിത്തുളുമ്പിയോ മേദിനിയാകവേ

പാലൊളിപ്രഭയില്‍ ക്കുളിച്ചു നില്‍പ്പൂ

മതിമയക്കീടുമീ മോഹനദ്രുശ്ശ്യങ്ങള്‍

ആരചിച്ചീടുമാവിശ്വശില്പി

തന്നുടെ സ്രുഷ്ടിവൈഭവം താനല്ലൊ,

താനുമെന്നോര്‍ത്തങ്ങമ്പരന്നീടവേ

നമ്രശിരസ്കയായ്പ്രാര്‍ഥനാലോലയായ്

അഞ്ജലീബ്ദ്ധയായ് അര്‍പ്പിപ്പൂ വന്ദനം.

ക്രുതാര്‍ത്ഥത

2008-05-16T19:59:00.003+05:30

കവിത്വമെനിക്കില്ലതെല്ലെങ്കിലും

കവിതയൊന്നു കുറിക്കുവാന്‍ മോഹം

വിദ്വത്വവുമില്ലൊട്ടും നിനയ്ക്കുകില്‍

വാക്കുകള്‍ക്കായി കൊതിപ്പു ഞാന്‍

ഉത്തമദേശികശിക്ഷണഭാഗ്യവും

കൈവന്നതില്ല തെല്ലുമോര്‍ത്താല്‍

എങ്കിലുമെന്‍ മനതാരില്‍ പലവിധ

സങ്കല്പജാലങ്ങളുണരുന്നു

കല്പനാപുഷ്പജാലങ്ങള്‍ വിടരുന്നു

മാനസവാടിയില്‍ വര്‍ണ്ണരാജി പരത്തുന്നു

ചിത്ര വര്‍ണ്ണാങ്കിതമാകും ശലഭങ്ങള്‍

പാറിപ്പറക്കുന്നിതന്തരംഗത്തില്‍

ചക്രവാളത്തില്‍ കുഴിയെ കുലച്ചതാം

വാര്‍മഴവില്ലിന്‍ ഭംഗിയില്‍ മയങ്ങവേ

തരളിതമാകുന്നു മാനസം മുഗ്ധമായ്

വര്‍ണ്ണാഞ്ചിതമാം പീലി നിവര്‍ത്തുന്നു

തടിനിതന്‍ കളനാദം ശ്രവിക്കേ

നടരാജനര്‍ത്തനമെന്നില്‍ തുടിക്കുന്നു

കാനനത്തിന്‍ കാര്‍നിറമോര്‍ക്കവേ

കുരിരുള്‍കാന്തിയറിയുകയായ്

സഹസ്രാംശുകിരണങ്ങള്‍ മന്ദമായ് ഭുമിയെ

കനകാംബരം ചാര്‍ത്തിക്കും വേളയില്‍

ഹര്‍ഷപുളകിതമാകുന്നു മന്‍ മനം

ആനന്ദനര്‍ത്തനം മെല്ലെ തുടങ്ങുന്നു

താളില്‍ പകര്‍ത്തുവാന്‍ വെന്‍പുന്നു ചിന്തകള്‍

ത്രാണിയെനിക്കില്ലെന്നറിവു ഞാന്‍

എങ്കിലുമെന്‍ ഹ്രുത്തിലുണരുന്നസംകല്പങ്ങല്‍

വല്ലവിഥേനയും കുറിക്കുന്നീതീവിധം

അര്‍ത്ഥചമല്‍ക്കാരസൌഭഗമാര്‍ന്നൊരു

കവനമിതെന്ന മേനിയെനിക്കില്ലാ

മനസ്സിലുണരുന്ന ചിന്തകളെല്ലാം

മൊഴികളായി താളില്‍ പകര്‍ന്നുവെങ്കില്‍

സന്തുഷ്ടയായി ഞാന്‍ ക്രുതാര്‍ഥയായി ഞാന്‍

സഫലമെന്നോര്‍പ്പു ഞാന്‍ മമ യത്നം...
‍
………………… …………….. ……………… ………………..

ഒരു സായന്തനസ്വപ്നം

2008-05-15T19:10:00.001+05:30

ഒരു സായന്തനസ്വപ്നം
----------------------------------------

ഉമ്മറതിണ്ണയില്‍ നിശ്ചലയായേകയായ്

അംബരവീഥിയില്‍ മിഴി നട്ടിരിക്കവേ

മന്ദം ചരിക്കും വെണ്മുകില്‍മാലകള്‍

മോഹനീയമാമൊരു ചിത്രം രചിക്കയായ്

ഭാവനകള്‍‍ ചിറകടിച്ചുയര്‍ന്നുവോ

ഭാവുകമായിതെന്‍ മാനസം മെല്ലവേ

സാന്ധ്യരാഗദീപ്തിയാല്‍ ചേലുറ്റ

പൂഞ്ചേലയണിഞ്ഞു ഗൊപകുമാരികള്‍

ആനന്ദ നര്‍ത്തനമാടുന്നതിന്‍ മദ്ധ്യേ

കാറൊളിവര്‍ണനാം ഗോപകുമാരനായ്

രൂപമിയലുന്ന കാര്‍മുകില്‍ത്തുണ്ടൊന്നു

ചാഞ്ചാടിയാടുന്നു മെല്ലവേ നീങ്ങുന്നു

പീലിത്തിരുമുടിയും കുണ്ഡലശോഭയും

പുഞ്ചിരിത്തൂകുന്ന ചാരുവദനവും

ഒട്ടൊന്നുചായ്ച്ച ശിരസ്സിന്നഴകും

കാരുണ്യമോലും തിരുമിഴി ശോഭയും

കരവല്ലിയിലേന്തുന്നോരോടക്കുഴലും

താളം ചവിട്ടും പാദദ്വയങ്ങളും

വിശ്വനടനം നടക്കുമാ വേദിയെ

വീക്ഷിച്ചുനിര്‍നിമേഷയായിരുന്നു ഞാന്‍

വട്ടത്തില്‍ കൈകോര്‍ത്തും ആലോലമാടിയും

നര്‍ത്തനമാടുന്നു ഗോപികാവ്രുന്ദവും

കാറ്റിലൂടെ മന്ദമൊഴുകിയെത്തുന്നുവോ

കര്‍ണപീയുഷമാം മുരളീതന്‍ വൈഖരി

ആനന്ദസാഗരവീചിയിലൂടവേ

പാരമൊഴുകിഞാനലിഞ്ഞീടവേ

സാന്ധ്യശോഭ മങ്ങീ തമസ്സാഗതമായി

നര്‍ത്തനവേദിയുമെങ്ങോ മറഞ്ഞുപോയ്

തിങുമിരുട്ടിനാല്‍ കനത്തിതമ്പരം

മങ്ങിയെന്‍ മാനസം ശോകതപ്തമായ്

കണ്മുന്‍പില്‍ തെളിഞ്ഞൊരാ സുന്ദര ദ്രുശ്യം

മറഞ്ഞുപോയ് ഏറ്റം വിഷാദമാര്‍ന്നുപോയ്...

---------------------------------------------------------------------------

പ്രകൃതീശ്വരി

2007-08-08T14:47:00.000+05:30

മനസ്സു ചിലപ്പോള്‍ ആഹ്ലാദത്താല്‍ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നു. സന്തോഷഭരിതമായ ചിന്തകള്‍. ചുറ്റിലും വിരിയുന്ന, പ്രകൃതീശ്വരിയുടെ മനോഹര ചിത്രങ്ങള്‍ ഹൃദയത്തെ കോള്‍മയിര്‍ കൊള്ളിക്കുന്നു. മൈതാനത്തില്‍ മേയുന്ന പശുക്കള്‍ ഏതോ വിസ്മൃതിയിലാണ്ട പോലെ നി:ശ്ശബ്ദം, നിശ്ചലം നില്‍ക്കുന്നു- അദ്രുശ്യമായ എന്തിനെയാണവര്‍ തിരയുന്നതു? എന്തിനുവേണ്ടിയാണു വിടര്‍ന്ന ചെവികളോടെ കാതോര്‍ക്കുന്നതു? സര്‍വ്വേശ്വരന്റെ ചൈതന്യം അനുഭവിച്ചറിയുകയാണോ?

വിവിധ തരം പൂക്കള്‍ എത്രയാണു വികസിച്ചു നില്‍ക്കുന്നതു? എന്തൊരു സൗരഭ്യം? എങ്കിലും ഇടയില്‍ ചില ദുര്‍ഗ്ഗന്ധമാര്‍ന്നതും, കുരൂപികളും ഉണ്ടെന്നതും ശരി തന്നെ. കളകളാരവം പൊഴിക്കുന്ന നദികള്‍, തെളിനീര്‍ച്ചാലുകള്‍, അടുത്തു തന്നെ ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന കരിം പാ
റക്കെട്ടുകള്‍.മഹാവൃക്ഷങ്ങള്‍ക്കു ചുവടെ കൊച്ചു പുല്‍ക്കൊടികള്‍. ക്രൂരതയാര്‍ന്ന വന്യമൃഗങ്ങള്‍. ഏറ്റവും ശാന്തരായ ചെറുജീവികള്‍. എവിടെയും വൈരുദ്ധ്യം തന്നെ.

അറ്റം കാണാത്ത സാഗരനീലിമയ്ക്കൊപ്പം അനന്തവിശാലമായ നീലാകാശം. സാഗരത്തില്‍ നീന്തിപുളയ്ക്കുന്ന ജലജന്തുക്കള്‍.വാനത്തില്‍ പാറിപ്പറക്കുന്ന പക്ഷിജാലങ്ങള്‍.സാഗരത്തില്‍ വര്‍ണശബളിമയോലുള്ള പവിഴപ്പുറ്റുകള്‍. വാനത്തില്‍ തേജോമയങ്ങളായ നക്ഷത്ര സമൂഹങ്ങള്‍.വിസ്മയഭരിതം തന്നെ.

ഇത്രയും മനോഹരിയും,ശാന്തയും ആയ ഈ ക്ഷമാദേവി തന്നെ ചിലപ്പോള്‍ സര്‍വ്വനാശകാരിണിയായും മാറുന്നുവല്ലൊ. എന്തൊക്കെ മാരകായുദ്ധങ്ങളാണു അവളുടെ ആവനാഴിയില്‍! അതിവര്‍ഷം,അനാവൃഷ്ടി,ഭൂമികുലുക്കം, അഗ്നിപര്‍വ്വതം...മനുഷ്യനില്‍ നീയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത വിധം ക്രൂരതയും, പകയും വളരുന്നതു കണ്ടു മടുത്തിട്ടാണോ ഈ നിറമാറ്റം സംഭവിക്കുന്നതു?

അമ്മയുടെ മനസ്സു

2007-08-02T14:56:00.000+05:30

“അമ്മയാകുന്നതു എത്ര ആനന്ദകരമാണു.ഇലകള്‍ എത്ര സുന്ദരമാണെങ്കിലും പൂക്കളില്ലാതെ ലതക്കു ശോഭ കൈവരികയില്ല. ഇലകള്‍ ലതയുടെ സമ്പത്താണു. പക്ഷെ പൂക്കള്‍ അതിന്റെ സൗന്ദര്യവും സുഖസാരവുമാണു. പൂവിന്റെ രൂപത്തില്‍ അതു ഒരു വിചിത്ര ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ ആനന്ദത്തിനു തുല്യമായി ഈ ലോകത്തു മറ്റൊരാനന്ദമില്ല.

അമ്മയുടെ മനസ്സു വിഭ്രാന്തിയാര്‍ന്നതാണു. മക്കള്‍ വേഗം വലുതാവണമെന്നും, പ്രസിദ്ധിയാര്‍ജിക്കണമെന്നും, പരാക്രമിയും,വിജയശ്രീലാളിതനുമാകണമെന്നും അമ്മ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം തന്നെ മക്കള്‍ എപ്പോഴും കുട്ടിയായിരിക്കണമെന്നും തന്റെ സംരക്ഷണത്തില്‍ സുരക്ഷിതനായിരിക്കണമെന്നും ഒരാപത്തും വന്നു ഭവിക്കരുതെന്നും ആഗ്രഹിക്കും.

മക്കള്‍ വളര്‍ന്നു വരുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ അമ്മക്കു വിചിത്രമായ ഒരനുഭവം ഉണ്ടാകുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ തന്നോടേറ്റവും അടുത്തുണ്ടെന്നു അനുഭവപ്പെടുന്നു. അടുത്ത ക്ഷണം തന്നെ അതൊരു തോന്നല്‍ മാത്രമാണെന്നറിയുന്നു. തന്നില്‍ നിന്നു വളരെ ദൂരെ അകന്നു പോകയാണെന്ന ചിന്ത ഉദിക്കും. ആകാശത്തില്‍ പാടിപ്പറക്കുന്ന പക്ഷിക്കു കൂടുമായുള്ള ബന്ധം മാത്രമെ താനും അവരും തമിലുള്ളു എന്നനുഭവപ്പെടും. അവരുടെ ലോകം പൂര്‍ണ വികാസം നേടുമ്പോള്‍ അമ്മക്കു അതില്‍ എന്തെങ്കിലും സ്ഥാനം ലഭിക്കുമോ എന്തോ! “
യയാതി-ഖാണ്ഡേക്കര്‍

ഒരിക്കല്‍ താനും ഒരു മകളായിരുന്നു, തനിക്കും ഒരമ്മയുണ്ടു എന്ന ചിന്ത ഈ അവസ്ഥയില്‍ വരുന്നു. ശൈശവവും, ബാല്യവും താണ്ടി യൗവ്വനത്തിലെത്തി. ജീവിതം മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതവുമായി കൂട്ടിക്കെട്ടി. പഴയ കൂടു ഉപേക്ഷിച്ചു ഇണക്കൊപ്പം പറന്നു പോയ പക്ഷി തനിക്കായൊരു കൂടു മെനയുന്നു. വീണ്ടും ചക്രം ചലിക്കുന്നു. ഇതു തന്നെയല്ലെ സംസാര ചക്രം?
മൃഗങ്ങള്‍ക്കോ, പക്ഷികള്‍ക്കോ, മനുഷ്യനൊഴികെ മറ്റേതെങ്കിലും ജീവികള്‍ക്കോ ഇങ്ങിനെയൊരവസ്ഥ ഉണ്ടാകുന്നില്ലല്ലോ. ശക്തിയാര്‍ജ്ജിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ പുതിയ തലമുറ വേര്‍പെട്ടു പോകുന്നതില്‍ അവ ദു:ഖിക്കാറില്ല. വിശേഷബുദ്ധി,ദയ,കാരുണ്യം, സ്നേഹം എന്നീ ശ്രേഷ്ഠ വികാരങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം മനുഷ്യനു ദൈവം ക്രൂരത, സ്വാര്‍ത്ഥത,അസൂയ എന്നീ വികാരങ്ങളും സമ്മാനിച്ചതെന്തിനാണു? വെളിച്ചത്തിനു ഇരുളുണ്ടെന്നും, സുഖത്തിനു ദു:ഖമുണ്ടെന്നും വിരുദ്ധ പ്രകൃതികള്‍ ചേര്‍ന്നാലേ ജീവിതമാകൂ എന്നും പഠിപ്പിക്കുവാനായിരിക്കാം...

എവിടെ?

2007-07-30T10:56:00.000+05:30

ഹൃദയമാകുന്ന വ്രുന്ദാവനത്തില്‍ ജ്ഞാനമാകുന്ന കാളിന്ദി ശാന്തമായി ഒഴുകുന്നു. പക്ഷെ അഹങ്കാരമാകുന്ന കാളിയന്‍ അവിടെയാണല്ലൊ വാസം- ദറ്പ്പമടക്കാന്‍ ഗോപകുമാരന്‍ എത്താത്തതെന്തേ? വേദ, വേദാന്ത ചിന്തകളാകുന്ന ഗോപകള്‍ക്കു അപകടം പിണഞ്ഞാല്‍ ഭഗവാന്‍ ഓടീ എത്താതിരിക്കുകയില്ല. ഗോപവാടങ്ങളില്‍ വെണ്ണ കവറ്ന്നും, കാലിയെ മേച്ചും, ന്രുത്തമാടിയും മുരളിയൂതിയും ലീലകളാടുന്ന ആ പൊന്നുണ്ണി എവിടെയാണു?
പ്രപഞ്ചമാകുന്ന കാട്ടില്‍ അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന ഇന്ദ്രീയങ്ങളാകുന്ന ഗോക്കളെ, ശരീരമാകുന്ന മുരളിയിലൂടെ ബ്രഹ്മനാദം പൊഴിച്ചു ആകറ്ഷിക്കുന്ന ആ വിശ്വപാലകനെവിടെ?
വിരഹതപ്തയായ് ഭഗവത്ദറ്ശന കാംക്ഷിയായി ജീവനാകുന്ന രാധ കണ്ണനെ തേടി അലയുകയാണു. അമ്പാടിക്കണ്ണന്റെ കയ്യിലെ ഓടകുഴലാവാന്‍ കഴിഞ്ഞെങ്കില്‍! ആ ചുണ്ടിലൂടെ ഉതിരുന്ന ഗാനം ഈ കുഴലില്‍ കൂടെ നിറ്ഗളിച്ചെങ്കില്‍! നിന്റെ ദറ്ശനം ലഭിക്കുന്നതു ഇനി എന്നാണു? പീലി തിരുമുടിയും, വനമാലയും ധരിച്ചു വേണുഗോപാലനായി, വിശ്വപാലകനായി വിജയിച്ചരുളുന്ന ഹേ! ഗോവിന്ദാ! നിമിഷനേരത്തേക്കെങ്കിലും നിന്റെ കോമളരൂപം എന്നുള്ളില്‍ത്തെളിയാന്‍ ക്രുപയരുളണേ...

ഹേ! മഹാസാഗരമേ! നിനക്കു നമോവാകം...

2007-07-25T12:37:00.000+05:30

അനന്ത വിസ്ത്രുതിയാറ്ന്നു പരന്നു കിടക്കുന്ന ഹേ മഹാസാഗരമേ! നിനക്കു നമോവാകം. അപാരതയിലോളം അലയടിച്ചുയരുന്ന നിന്റെ ഗംഭീര വിഗ്രഹതിന്നു മുന്‍പില്‍ നിന്റെ ഈ തീരത്തു, കോടാനുകോടി മണല്‍തരികള്‍ക്കിടയില്‍, ഒരു കുഞ്ഞു മണല്‍ത്തരിയായി, സ്തബ്ദ്ധയായി വിസ്മയഭരിതയായി നിറ്നിമേഷം നില്‍ക്കുകയാണിവള്‍. ആശ്ചര്യാധീനയായി നിന്റെ മുന്‍പില്‍ മിഴിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന തുച്ഛയായ ഇവള്‍ നിന്റെ മഹത്പ്രഭാവം എങ്ങിനെ അറിയാന്‍?

അടക്കുവാനാവാത്ത ഏതു വികാരമാണു നിന്നെ ഇത്രയും അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നതു? എന്തിനെചൊല്ലിയുള്ള അമറ്ഷമാണു ഉള്ളിലൊതുങ്ങാതെ ഇപ്രകാരം വന്‍ തിരകളായി പാറക്കെട്ടുകളില്‍ വന്നലക്കുന്നതു? എന്തിനെ പ്രതിയുള്ള അടങ്ങാത്ത ക്രോധമാണു നിന്നെക്കൊണ്ടു ഇപ്രകാരം രൌദ്ര വേഷം ആടിക്കുന്നതു?

ഹേ സാഗരമേ! മനസ്സിലൊതുങ്ങാതെ പുറത്തേക്കു തള്ളി വരുന്ന ഈ സങ്കടം എന്തിനെ കരുതിയുള്ളതാണു? അസഹനീയമായ ദു:ഖത്തിന്റെ തള്ളിച്ച കൊണ്ടു പാറക്കെട്ടുകളില്‍ തലതല്ലി ക്കരയുകയാണോ? അതാവില്ല. എല്ലാം അടക്കാന്‍ കഴിവുള്ള നിന്റെ ഗംഭീരാകാരം കണ്ടാലറിയാം നിയന്ത്രണാതീതമായി നീ ഒരിക്കലും പൊട്ടിക്കരയുകയില്ലെന്നു.

അതോ, അതിയായ ആനന്ദമാണൊ നിന്നെ ഭരിക്കുന്നതു? ആനന്ദ പ്രകറ്ഷത്താല്‍ പൊട്ടിപ്പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ടു കൊച്ചു ക്കുട്ടികളെ പ്പോലെ തീരത്തെ ഓടിക്കളിക്കാന്‍ വിളിക്കുകയാണൊ? തൊട്ടു, തൊട്ടില്ലാ എന്നാകുമ്പോഴേക്കും കിലുകിലെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പിന്‍ വാങ്ങുന്ന ‍നിന്റെ കുസ്രുതി കാണുമ്പോള്‍ നിന്നോടൊപ്പം, നിന്റെ കൈകളിലേക്കു എല്ലാം മറന്നു പതിക്കാനുള്ള എന്റെ വെമ്പല്‍ അനിയന്ത്രിതമാകുന്നു.

അല്ലയോ രത്നഗര്‍ഭയായ ജഗന്മാതാവേ! നിന്റെയുള്ളില്‍ കുടികൊള്ളുന്ന സഹസ്ര ലക്ഷം സന്താനങ്ങള്‍ ഉയറ്ത്തുന്ന പ്രകമ്പനങ്ങളാണോ അലയടികളായി രൂപം കൊള്ളുന്നതു? ഹേ സമുദ്രമേ! പലപ്പോഴും പ്രക്ഷുബ്ധമായി ഇളകിമറിയുന്ന നീ തന്നെയാണല്ലൊ ചിലപോഴെല്ലാം ശാന്തതയാറ്ന്നു മന്ദം മന്ദം ചലിക്കുന്ന കല്ലോലകരങ്ങളില്‍ തൊട്ടിലാട്ടുകയും ചെയ്യുന്നതു. നിന്റെ സന്താന വാത്സല്യം അതുല്യം തന്നെ.

നിന്നെ പ്പോലെ അങ്ങു മുകളില്‍ അനന്തമായ് പരന്നു കിടക്കുന്ന നീല വിഹായസ്സിനെ എത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ വെമ്പി ആഹ്ലാദത്തോടെ തിരകൈകളുയറ്ത്തിപ്പൊങ്ങുകയാണൊ നീ? കരയില്‍ വന്നലക്കുന്ന വാനോളം ഉയറ്ന്ന തിരമാലകള്‍ കണ്ടാല്‍ സഹസ്ര ഫണങ്ങള്‍ വിടറ്ത്തി ആനന്ദ നറ്ത്തനമാടുന്ന മഹാസറ്പ്പമാണോ നീ എന്നു വിസ്മയിച്ചു പോകുന്നു. ഈ മഹാ ദറ്ശനത്തില്‍ അമ്പരന്നു വിസ്മിതയായി നില്‍ക്കുന്ന ഇവളെ നീ കാണുന്നുണ്ടോ?

ഹേ! മനുഷ്യാ! ഈ വിശ്വശക്തിക്കു മുന്‍പില്‍ നീ എത്ര നിസ്സാരന്‍! മണീമേടകളും മഹാസൌധങ്ങളും നിറ്മ്മിച്ചു വിജ്ഞാന ഭണ്ഡാകാരത്തിനുടമയായി, ഭൌതിക സുഖങ്ങളെല്ലാം ആറ്ജ്ജിച്ചു എന്നെല്ലാം അഹങ്കരിക്കുന്ന മാനവ ഗറ്വ്വമേ! ഈ പ്രക്രുതി ശക്തിയേ നീ കാണുന്നില്ലേ? ഈ വിരാട് രൂപം നിന്നെ വിഭ്രമിപ്പിക്കുന്നില്ലേ? ഈ ജഗത്തെല്ലാം നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന, ഈ മഹദ്രൂപത്തിലും, നിന്നിലും, ഒരു കുഞ്ഞുറുമ്പിലും കുടികൊള്ളുന്ന ആ ഏകചൈതന്യം ഒന്നുതന്നെയെന്നു നിനക്കു തിരിച്ചറിയാനാവുന്നില്ലേ?ആ വിശ്വചൈതന്യത്തെ ഒരു നിമിഷം ഒന്നോറ്ത്തു കൈകള്‍ കൂപ്പുക...

അന്തരംഗം

2007-07-24T11:54:00.000+05:30

അന്തരംഗത്തില്‍ ചിന്തകളാകുന്ന ചിത്രശലഭങ്ങള്‍ പാറിപാറി നടക്കുകയാണു. വിവിധ വറ്ണ്ണങ്ങളില്‍, വിവിധ രൂപങ്ങളില്‍ - ഹാ! എന്തു മനോഹരമായിരിക്കുന്നു. മോഹങ്ങളില്‍ പുഷ്പങ്ങളില്‍ നിന്നു തേന്‍ നുകരുവാനാണവയുടെ ശ്രമം. പൂവാടിയില്‍ പൂത്തുലഉഞ്ഞു നില്‍ക്കുവാന്‍ അറ്ഹതയുള്ളവ തന്നെയാണൊഈ പുഷ്പങ്ങള്‍? ചിലവ ദുറ്ഗ്ഗന്ധം വമിക്കുന്നവയും, ചിലവ കുരൂപികളും ആകുന്നവയല്ലെ? അവയെ നിഷ്കരുണം വെട്ടിമാറ്റിയേ പറ്റൂ. സുഗന്ധമില്ലെങ്കിലും ചിലതിന്റെ മോഹനരൂപത്തില്‍ ആക്രുഷ്ട്മായി പ്പോകുന്നു. അരുതു- രൂപത്തില്‍ മയങ്ങരുതു.കളകളെ പിഴുതെറിയുക തന്നെ വേണം.

ഒരു പ്രാറ്ത്ത്ഥന

2007-07-22T18:21:00.000+05:30

മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു പൊന്തി വരുന്ന സങ്കല്പങ്ങ്ളെല്ലാം താളില്‍ പകറ്ത്തുന്നതെങ്ങിനെ? അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാതെ അലതല്ലി വരുന്ന എത്രയെത്ര സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍! എത്രയെത്ര ഭാവനകള്‍! അവ തിങ്ങി നിറയുമ്പോള്‍‍ മനസ്സാകുന്ന ഭാജനം കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നു. ഹ! അവയെല്ലാമൊന്നു അടുക്കി പെറുക്കി എടുക്കാനായെങ്കില്‍! മനോഹരങ്ങളായ വാക്കുകളായും വാക്യങ്ങളായും ഒന്നിച്ചു കോറ്ത്തിണക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞെങ്കില്‍! മനസ്സില്‍ ഘനപ്പെട്ടുവരുന്ന ഈ ഭാരം ഒന്നിറക്കിവെക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞെങ്കില്‍! അപേക്ഷകള്‍, ആഗ്രഹങ്ങള്‍, പ്രാറ്ത്ത്ഥനകള്‍, അഭിപ്രായങ്ങള്‍,അങ്ങിനെ എന്തെല്ലാം എന്തെല്ലാം വികാര വിചാരങ്ങളാണു അലതല്ലുന്നതു! ആവുന്നില്ല-വേണ്ടപോലെ ഇഴചേറ്ത്തു വാക്കുകള്‍ കൊരുക്കുവാന്‍ ആകുന്നില്ല.
ദേവി! വാഗ്ദേവതേ! അനുഗ്രഹിക്കണേ. എന്നില്‍ വന്നു നിറയുന്ന സങ്കല്‍പ്പങ്ങളെല്ലാം നിന്നോടുള്ള പ്രാറ്ത്ത്ഥനയായി തീരാനെങ്കിലും എന്നില്‍ കനിയണേ...